این که نمی توانم بنویسم یعنی افسرده احوالم؟...
کسی چه می داند؟...
این که افسرده و دلمرده و پریشان یا هر حالتی از این قبیل باشم، شرمسارم نمیکند...
فقط خوب که فکر میکنم میبینم دلم نمیخواهد نویسنده باشم...
یک نویسنده خودش را میکشد که نویسنده باشد... فقط نویسنده...
بعد مینشیند توی قابِ تلویزیونِ فکسنیِ اتاقِ من... زیرِ نورِ زردِ لامپهای کم مصرف ... زانوهاش را ضربدری می اندازد روی هم... و میگوید:...
«خودم را کشتم که فقط به من بگویند نویسنده... با دو دست و توی کامپیوترم مینویسم تا خلّاقانهتر باشد... روزی هزار واژه می نویسم... بیش از آن مزخرف است اگر بنویسم... تا قبل چهل سالگی چهار رمان منتشر کرده ام... قبل این که شروع کنم به نوشتن هیچ پیش طرحی نمیریزم... بعدِ نگارش تا مدّتی گرفتارِ خودشیفتگیِ پس از آفرینش و بعدتر دچارِ افسردگیِ پس از "زایشِ تراژدی" میشوم... حتماً متنها را بارها بازنویسی میکنم... من فقط نویسنده ام... و هیچ کار دیگری ازم برنمیآید...»
و مطلقاً نا امیدم می کند...
شاید مشکلِ من پیش از هر چیز این باشد که خیال میکنم خیلی کارها بلدم... یا میشد که بلد باشم... من آخر دوست ندارم که فکر کنم هیچ کارِ دیگری نمی توانم...
من معلّمی را هم آخر خیلی دوست دارم... که خوب... به نظرم هستم کمابیش... نیم بند... تاریخ هنر و زیبایی شناسی و نشانه شناسی و نقد هنری می گویم... توی کلاس هایی که افتد و دانی...
زمانی عاشقِ کارهای پژوهشی هم بودم... پیش از آن که حرفهای شوم در این امور... حتی به گمانم میتوانستم کتابدارِ خوبی شوم... نقّاش یا گرافیست... یا منبّتکار... صحّاف... روانشناس... نوازندۀ دورهگرد... باغبانِ مقیم!...
گاهی فکر میکنم پدرِ خوبی هم از کار در میآمدم...
بعضی مشاغل البته خارج از حیطۀ مقدوراتِ من است... رانندگی بلد نیستم که بگویم راننده تاکسی میشدم...
پاری وقت ها آرزوهای شغلیِ محال و ممتنعی هم داشته ام... مثلاً یک وقتی دلم میخواست خادمِ یک امامزادۀ متروک بودم... در آخر یک کوره راهی... پشتِ کوهپایهای... جایی که آسمان و سپیداران دست در آغوشِ هم به آوازِ بادِ نوحهگر میرقصند... دلم میخواست طلبۀ علومِ عرفانی باشم... بروم نجف در حجرهای کاهگلی یک عمر مطوّل بخوانم... یک راهبِ تائویی در معبدی تبّتی بالای کوه های شرقِ بهشت... یا تارکِ دنیایی باشم در کتابخانه های واتیکان مشغول تحصیلِ علمِ هیئت ...
هر چند اگر بخواهم دروغ نگویم باید اعتراف کنم که یک زمانی در دوازده سالگی کلاسِ زبانِ انگلیسی میرفتم و وقتی استاد طیّ تمریناتِ مکالمه پرسید میخواهید چکاره شوید... ادّعا کرده بودم که نویسنده...
و استاد هم حکیمانه و با اطواری بس موّقر و مغرور... انگاری استادِ درسِ نویسندگیِ خلّاق هم باشد، گفته بود پس باید تمرین کنی و هر روز هزار کلمه بنویسی!...
آن سال ها تا حدودِ بیست و پنج سالگی همیشه داشتم قصه های درازِ بی پایان سرشار از آبِ چشم می نوشتم...
الان ولی شناور در افسردگیِ رقیقِ روشنفکرانه و ملسِ دیرپای خویش... کاملاً اطمینان دارم که هیچ یک از این هایی که گفتم نیستم و نمی خواهم باشم... بیش از همه از این که نویسنده باشم برائت می جویم...
در واقع ... می دانی دلم چه میخواهد؟...
دلم می خواهد گاهی فقط بنویسم... از همین خزعبلاتِ لبالب از هیچ...
و تو سرِ صبر بخوانی و لایک کنی و شاید بعدتر پیامی هم بفرستی که...
خوبی؟... امشب نمی نویسی؟