وای باز دوباره شروع می کنم...
حتی قلبم تندتر می تپد... با نوک انگشتهام خیلی نرم نرم نوازشش می کنم که نرنجد...باز از مقدمه هاش شروع کرده ام...آنقدر وسواس دارم که دمادمش را مزمزه کنم ...
باید خیلی بی شتاب پیش رفت...
انگار در آغاز شبی مهتابی پس هفت سال و هفت روز به وصال معشوقی نازکدل رسیده باشی...
من البته پس سی سال...
حتی عنوان و شناسنامه و صفحه فهرست و پیشگفتار چاپ اول تا دهمش را باز می خوانم...
که مترجم از جنگ های جهالت بار جهانی شکایت دارد... و خیلی خوش خیالانه به باززایی رمانتی سیسم امیدوار است...
خدا رحمت کند روح نجیب حسینقلی مستعان برترین مترجم بینوایان را...
خدا روحش را با حضرت هوگو محشور بدارد...
خدا بر ژان ولژان و ژاور و من و همه ی بینوایان عالم رحمت آورد...