خواب می بینم...
تنزیلِ دوازده اخترِ سرخ را...
و تاجِ خونینِ ماه را...
بر فرقِ خاردارِ قابیل ترین فرزندِ خاک...
و ارادتِ باد را در دستهای بریده ی ساطور...
و اینک چه دست خالی ام...
در انتهای غروبِ قدوس...
در ابتدای هبوطِ هاروت...
تا ژرفنای سقوطِ صلیبِ باژگونِ سرنوشتی دراز...
و سخت خونریز...
بر بامِ برترینِ میعادگاهِ ننگ... داغدارِ پیوندِ نامراد آن ستاره ی مشئوم ...
که دنباله اش ناپیدا...
پیدام نمی کنی... پیدات نمی شود...
پیدا نیست که هستم...
در
شکسته آینه ای که دلت ریش ریش ...زار زار...به دیدارِ عبور غباری سوخته از فرقت...
آمده بود...
ساخته از دقایقِ تردید...
و قایقی که دور می شد از غرقابِ ساحلی
چه تب آلود... و تابناک...
بیا بنگر ...
که دلنگران زمین...
و ریشه کن ام...
توفانم از جای برکنده...
و این بار ... پس این واپسین تناسخ تاریک..
پایم که به خاک آشنا شود....
سر به راه خواهم شد...
خواهی دید ...