خدابیامرز شوهرعمه ام-گلاب به رویتان، خاکم به دهن، رویم به دیوار- هر از چند گاهی دمی به خمره می زد… و از شما چه پنهان یکخورده زیادی از حد!... کلا حدّ یقف نداشت… عملاً در اعماق خمره شنا می کرد و جنازه مغروقش روی دست رفقای ناباب برمی گشت منزل… ور دلِ عمه جانم!... خلاصه که می دانید قصدم چیست؟... مرا با ممیزی در نیندازید… قدیم ها در دوبله ی فیلم های ژاپنی که وقت و بی وقت پخش می شد، بهش می گفتند…"شیر گرم"... خلاصه یعنی همان ام الخبائث!...
باری این شوهر عمۀ دائم الخبث وقتی می آمد خانه که دیگر روی پا نبود...چون کشتی بی لنگر...خلاصه می آوردندش و می انداختندش یک گوشه ای...عمه جان من هم هر از چند گاهی کلافه می شد و کاسه صبر ایوبش سر می رفت و زنگ می زد به همه ی فک و فامیل و در و همسایه که بیایید مرا از دست این هیولا نجات دهید...اما از آنجا که سه تا بچه قد و نیمقد داشت...و خانمجان مهربان ما- مادر عمه جان- همیشه نصیحت به سوختن و ساختن می کرد...و خودش هم متاسفانه همچنان قدری از داغ یک عشق قدیم را در دل داشت، تا شوهر عمه میامد منزل ما و دست و پایش را می بوسید و قول می داد دیگر از آن غلطها نکند، سر از پا نشناخته برمی گشت سر خانه زندگی اش...
حالا حکایت من است و مدیریت گروه گرافیک دانشگاهِ غزن قفلی مان... که بیست و هشت دفعه که اغراق است، دروغ چرا؟...شش دفعه استعفا داده ام از شور و شرش... کتبی و رسمی و قانونی... و هر بار خورده ام به دیوار خشتی ته کوچۀ بن بست!... رئیس نامه رسمی نوشته که بدلیل این که هیچ همکار داوطلبی نداری باید بسوزی و بسازی و ادامه دهی... من هم با دلی شکسته...کور و پشیمان برگشته ام سر صندلی ام...و بخشی از اعتبار نداشته ام را پشت سر یا پای در، جاگذاشته ام...
تازه بی آن که یک مشکل از مشکلات مسلسلوار حل شده باشد...به رئیس می گویم: قبل از نامۀ رد و توبیخ و اجبار نوشتن، یک دفعه پرسیدی دردت چیست که استعفا می دهی؟...
خلاصه آن که این دفعه موضوع خستگی مفرط است... افتان و خیزان و بالاجبار با دو همکار خسته تر از خسته ام که هیچ وقت تشریف ندارند، سعی می کنم دو تا جلسه دفاعیه بگذارم برای دو دانشجوی ارشد بخت برگشته ی خودم...جلسه می گذارم...داور دعوت می کنم...خانم دکتر معاون دانشکده از داور ما خوشش نمی آید و بی هیچ دلیل مستند قانونی تقاضا را رد می کند...ولی چون شوهرش هزارماشاالله معاون وزیر است و اجداد طاهرینش همه از جمله مقامات و مسئولین خیلی هم با سیاست است و بلد است با پنبه سرم را ببرد بگذارد کف دستم... دوازده روز در رد کردن تقاضا تاخیر می کند و سر آخر خیلی متین، در یادداشتش می نویسد...بدلیل تأخیر مدیر گروه گرافیک در مراجعه پس از ده روز تقاضا رد می شود...حالا من این اتهام را که جهت تبرئه ایشان باشد به دیده منت می پذیرم...از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک...تازه بنده یکخورده کتک خورم ملس است... ولی از طرفی کار دانشجو بلاتکلیف مانده... تازه سرکارخانم دکتر معاون خودش هم قبلا استعفا داده و چون حکم نفر بعد همچنان نیامده به وظیفه خویش در ایذاء ابنای بشر مجاهدت و مداومت می کند...
سرت را درد نیاورم... یک رفیقی به من گفته بود بیا این هفته برویم بنشینیم گوشه ی کافه ای چیزی و به افق خیره شویم... نرفتم...چه فایده..آخرش که باید از افق های دوردست برگردم سر خانه زندگی و میز و صندلی اسقاطی دانشگاهم و برای همان چندرغاز آخر ماه پیش همسران معاونان وزیر خم و راست شوم... اقلا شوهر عمه دست و پایی ماچ می کرد...این ها که نامۀ توبیخ می نویسند به جای فدایت شوم...
برایشان دعای خوبی دارم طبق معمول... بروند آن جایی که با امثال خود محشور باشند نه حشرات العرض مسکینی چون ما... آمین!