باز درد دارم ... درد...
دردی پیچک وار و تازه...
پاهام خشکیده...
مثل شاخه های آفت زده و گره دار کاجی تبرخورده...
مثل همین فریادی که نشنیدی...
و فقط توی گوش شب تابیده....
شبهای متوالی است...
دارم می میرم ارغوان...
دعایت که اثر نکرد...
کاش لا اقل نفرین ام کنی...
که گناهکارترین غاصب شهر باشم...
که بوسه ای ربوده باشد از لبهایی...
که به شبنم سحرگاه نیالوده هنوز...
ما هبوط کرده ایم... نازل شدیم... وحی منزلیم... هر چند...
دعاهامان دیگر استجابتی ندارد ارغوان...
بیا در آتشبارترین غرفه های دوزخ..
هماغوش بی نصیب ترین نامرد قرن باش...
که خاکستر می شود و تو ....
اشکهات را هدر داده ای...شبهای پیشتر...
به داغ حادثه ای که هرگز واقع نخواهد شد...
به واقعه ی عشق...
به زایش آفتاب...