باز از تو چه پنهان کمی سرماخورده ام... اصلاً حال من طوری است مثل بچه هایی که شب خواب ترسناک ببینند، صبح تبخال در میآورند...
انگاری ویروس ها توی بدنم حاضر به یراق و آماده ی تاخت و تازند...و تا هول و تکانی بدهند این عزیزان علیهماعلیه...که کارشان اصلا همین است و خیری بیش ازین از کل جماعتشان بر نمی آید...
فوری گوش ها و سینوس هام عفونت می کند و تبی خفیف عضلات و استخوانهام را در هم می پیچد و این سردرد سمج برمی گردد...امروز خیلی غصه داشتم عزیز دلم...دو کلمه آمدم با دل راحت از میکائیل بنویسم که باز تماس های دانشگاه شروع شد و این جنون جمعی که همه شان را گرفته که بچه ها همه باید در کلاس حاضر شوند و ما خرج درمانشان را می دهیم اگر کرونا گرفتند...بنظرم معنی اش این است که ما آزار داریم...وگرنه این چه خسارتی است که مریضشان کنیم و خرجشان را بدهیم؟!...گفتم لابد می خواهند دیه ی استادها را هم بدهند وقتی به امید خدا مُردند...
یعنی دقیقاً مثل آن پولدار لاکردار که می گفت می کشمت پولت را می دهم...
یعنی قدرت نمایی...
هر چند چشمم آب نمی خورد...
بیشتر بنظر ناشی گری می رسد در واقع...
مثل وقتی با دست اشاره می کنی که "آهای بیا"...و به زبان انگلیسی سخت می گویی که "برو"!...
خلاصه که خسته ام عزیز دلم...
تو دعا کن مرا...دعای تو خوبست...