امروز از سر تیغ آفتابِ صبح تا دمادمِ اذان مغرب دارم جزوه و تصویر جمع و جور می کنم برای کلاس مجازی بچه ها...
بنظرم کارم کمابیش شبیه آشپزی کردن زن خانه داری است که ساعتها توی آشپزخانه و سر اجاق عرق می ریزد تا اهل منزل ظرف نیمساعت حاصل دسترنجش را جویده نجویده ببلعند و بروند پی کارشان...
گاهی حتی همانقدر نازکدلانه و ماخولیاوار، احساس پوچی و بیهودگی می کنم...
اصلا انگاری وقت نمی شود کتابهایی را که با آنهمه ذوق زدگی خریدم بخوانم...
تازه قصه نویس جوانی را هم کشف کرده ام که قلم تلخ و شیرین آشفته واری دارد و خوب نشان می دهد از اهالی دهه ی پنجاه این شهر دیوانه است...جوانتر از من... متولد پنجاه و هشت... و مرا سخت به یاد یک دوستی می اندازد که در قدیم داشتم و حال و هوای ابریِ غمناک سبک و مه آلوده ای داشت... مثل خود او هم از رشت آمده...
دلم می خواهد قصه هاش را بخوانم... دوست ندارم دیگر اینترنتی سفارش بدهم... دلم می خواهد کتابفروشی سر محله مان باز می شد و باز من قدم زنان می رفتم دو تا نان سنگک و یک کتاب می خریدم و بعد می نشستم توی یکی از آن دو کافه ی سر پیچ مستوفی یا نبش چهارراه که از بعد کرونا مبدل شدند به میوه فروشی و داروخانه....یک چای هل و لیمو می خواستم از آن پسر مودب دانشجو مآب که آن کاغذ کاهیِ قهوه ای هوس انگیز فهرست خوراکی ها و نوشیدنی های ممنوعه را می گذاشت توی دستم...و بعد نصف کتاب را همانجا روی آن صندلی لهستانی بردبار می خواندم و ...نزدیک نیمه شب سرمی نهادم به سربالایی خیابان سلانه سلانه و پای کشان ...
راستی چقدر هم اخیرا جستارنویسی و ناداستان گویی باب روز شده...البته خوش قلم که باشد خوشم میاید...
نه که مثل خط و ربط خودم ناهموار...
فعلا اما اوضاع همچنان ارغوانی غلیظ است و دلم ناخوش و طبعم شوریده و حوصله ام تنگ...
راستی نگفتم اسم رفیق جدیدم چه بود ...نه؟
محمد طلوعی... کرونا که برود می روم کتابهای او را می خرم....
