یادت هست چقدر می ترسیدی از رفتن ... از دل کندن... مدتی تنهایی و بعد باز دل بستن...؟...
همیشه بار اول ...خوب ترسناک می نماید...
اینکه مثلاً خودت را از ارتفاع سکو پرت کنی پایین در آغوش آب...
یا چه می دانم حتی سقوط آزاد کنی با چتر نجات...
گفته بودم که ترس ندارد...
خودم اما می ترسیدم...
فقط چون خوب می دانستم که چقدر درد دارد...
برای من دردناک ترین قسمتش می دانی چیست؟...
که از میان آنهمه خاطره که با هم ساختیم فقط همین تلخ گویی ها و تند مزاجی های اخیر را یادم هست...
اینکه همه چیز را قبل رفتن در دلم ویران کردی... هرگز باور ندارم که می رفتی و دوستم داشتی ...
بیزار بودی از من... خدایا ...
اینک هنوز جای همه ی آن کلمات که مثل کاردی تا دسته در استخوانم فرو برده بودی... درد می کند...
