
دیشب همین جا بود...
پیشانیِ ستاره بارانت...
گیسوی بهار افشانت...
نزدیکِ شانه ام...
و انعکاسِ اشکهات که می ریخت... آینه وار...
توی چشمهای من می افتاد..
امشب در خوابِ که آرمیده ای؟...
پریشانم نیامدنت را...
آغوشم کویر تب آلودِ انتظاری بی نهایت است...
و تو آن شاخه ی لطیفِ گلبویی...
که تا ابدیّت وا نمی هِلم...
مشامِ جانِ تشنه ام را...
به خواهشِ رویش ات...
مباد که بپژمرد آن دلِ نجیبِ اردیبهشتی ات...
در لهیب تفتیده ی نفسهای به شماره افتاده ی دوزخی ام...