کاش دل سودا زده بگذارد...
وگرنه هنوز هم درباره ی تو احساس گناه دارم و هم رنجش...
استادم می فرمود...اخلاق همین دو کلمه است...
مرنج و مرنجان...
اگر چنین است من درباره ی تو خیلی بی اخلاقی ها کرده ام...
تو که مرا وقتی احوالم خوش نیست دیده بودی...
این روزها چنان بودم...حتی بی حوصله با دانشجوها که پرسشهایی می پرسند که بارها زین پیشتر شرح داده ام... مدت ها بود خُلقم اینطوری نمی شد...
منتها دردی که خیال می کردم هرگز تمام نمی شود کلافه ام کرده بود این روزها...
هنوز هم هست...تخفیف یافته...
باورت نمی شود...خیال می کردم تو نفرینم کرده ای و قطعا مستحق آنم...
یعنی حالا بخشیده ای...
امروز مدیر گروه دعوتم کرد برای جلسه حضوری... مجبور شدم اعتراف کنم بستری ام...
اغلب باور مندانه قبول می کند و گزارشش را می فرستد به مقامات بالادست...و آنها بدبینانه باور نمی کنند...
امسال با آنهمه تلفات مابین همکاران...چرا باور نکنند؟...
مرگ سایه وار سر در پی مان گذاشته و بازی مان می دهد...
دلم گرفته به حدی که...
احتمالا دیگر کار دانشگاهی را بگذارم کنار... یا آنها بگذارندم...
اصلا ببینیم زنده می مانم؟...
گفتند تا شهریور همه مان را واکسن می زنند و بعد خوش و خرّم برمی گردیم سر کلاس ها...
دلم دیگر با کار دانشگاه نیست...
نمی دانم...شاید بروم یکجای دوری...شاید به غار خویش برگردم...
فکر کنم امشب صدام را تو شنیدی...
نه؟... خُلقم بدجور تنگ بود...
دلخوشی دلم می خواست...
در حد همان گفتگوهای عاشقانه و شبانه... بی جنگ و دعوا... بی جرّو بحث... از کجا فهمیدی دلم فقط تو را می خواست...
خلاصه صفا آوردی...
باغ ات آباد...