هیچ یادت نمی آید؟
نه؟
ولی من هرگز پسِ هزار سال مرگ هم... فراموش نخواهم کرد...
وقتی پیدا کردی ام همین جا...
افتاده بر ساحلِ دریایی که دیگر نیست...
مُرده بودم...
حتی تن ام سرد بود...
و آنچه در من می شنیدی انعکاسِ نفس های جوانِ خودت بود... نه بازدمِ پنهانیِ من...
عزیزم به تو حق می دهم...
من همچنان همان جسدی هستم که بود... و تغییر نخواهم کرد...
مگر اینکه پوسیده باشم مثلاً...
اما تو سلیقه ات عوض شده...
من درک می کنم...
باور کن میانِ مرده ها هم
هنوز این طور روشنفکری ها و به قول خودت بزرگواری های روشنفکرانه...
پیدا می شود......
حالا بنشین و سرزنش ام کن...
برایم پیِ راهِ حلّی جادویی بگرد و خسته شو...
برو...
همنشینی با یک جنازۀ مفلوک
که می زنی اش، فقط صدای مرگ می دهد...
همیشه آدم را بعدِ مدت ها... کمی کِسِل می کند...