نامه نوشتن شاید برایمان به معنای آشتی است...
این که من هر شب بنویسم یعنی با جهان در صلح و صفایی موزون و مداوم بی خیالی طی می کنم...
که راستی اینگونه نیست...
من خیلی وقتها خوب نیستم... سردرد می گیرم...
میان مهره ی پنج و شش ام تیر می کشد و این حجره ششدر تنگم می آید... شهر بی تو مرا تنگ می شود...
دل تنگی که جای خود دارد...
این که هر شب بنویسم معنی اش این است که تو هر شب بخوانی...
و این یعنی زنده ماندن...
تو اگر ندانی که بهرام ورجاوندی هست و یک گوشه ای برای خودش غصه های کوچک و حسرت های بزرگی دارد، او به یقین خواهد مرد...
مداومت در نوشتن برایم پیمودن زیر و بم بودن و نبودن است...
گاهی بهتر می شود و گاه فاجعه است... می دانم...
ولی تو می گویی بنویس... که بدانی من همچنان نفسی دارم ...خواندن برای تو نبض حیات این دانستن است...
امشب مانند دیشب اشک آلود و محزون به خاطره برف های پیرار خیره نمانده ام...
طبق معمول کتابم را می خوانم... به دردهای مبهم و ترس های مشکوکم بی اعتنا می مانم...
یک فیلم بیات شده و سرد می بینم و نان ذرت ام را که خیلی صمیمانه طعم کاغذ دارد می جوم...
تو بگو دیگر از چه بنویسم؟...
از مادرم؟... از گرفتاری هام؟... از میکائیل؟...
'حکایت شب هجران فروگذاشته به'...
چطور است از ارمغان سالهای غریب پیش رو بگویم...
'که من نمی شنوم بوی خیر ازین اوضاع'...
حالا که کلمات دست و پاشکسته پوسیده دارند زیر انگشتانم مثل آن آدمک چوبی جان می گیرند...
فقط بگذار دعا کنم...
برای آینه که با او روبه رو شود...
برای شعر که بیاغازد...
برای معنا که بیاید...