زنهار که دل بیایانی ام هنوز می خواهدت...
اگر این نبود که قریب چهارصد سال پیش ازین... گرگ ها...
سراپای شهری و مفلوک و عطرآلوده ام را ...
پاره پاره کرده اند...
و اینجا که تخت خوابیده ای..
جلجتای شوم بقایای من است...
و روی خاک بی مقداری که پا می کوبی به اشتیاق های جوانی...
صلیب پوسیده ی نامرادی های مرا دفن کرده اند...
نامردها نمی گذارند کمی مرد باشم..
برای دلت...
نمی شناسندم که شناسنامه ام از نسل همین حوالی است...
حاصل بدنامی یک باکره... با آن ملیکِ مقتدر...
و اینک ناتوانتر از هر طلسم شکسته ای...
هر تردامنی می داندم ...
که خشکیده ام...
من ارمغان حلول همان جلال جبروتی ام...
که به قلب نجیب و بارآور زمینِ شوره...
هبوط کرده است..
گل نمی دهم...میوه ندارم..
سایه نمی پرورم...
زهرآلوده ام... و مسموم...
نابوده ام... و سترون...
و عقیم تر از یک شب که محاق اش بلعیده ماه را...
و اسطوره ی الهگان زنانه را... و عشق را..
بسترم افسانه ای ندارد...و شعری...
و آرزویی...
رویاهام خاکستری اند...
و اجاق خاطراتم چشم آتش بارش را
دیگر نخواهد گشود...
شرمنده ی قفلهایی که به قلبهای شعر بسته ام...
و گره های تافته ای که به دلهای بی حصار می زنم..
من تقلبی ام آخر....
تجدید چاپ نخواهم شد...
مرا بخوان...
مرا به خانه ببر...
به بوسه ای بر بادم بده....
به همان بوسه ی مرگباری...
که این همه می خواهمش...