خاطراتم همه غمگین اند... مثل شکوفه های باران خورده ی اقاقیا در اردیبهشت...
بگویی بنویس می نویسم ولی چه حاصل از نقل این همه تهی بودگی ناگزیر...
من پرُ قصه ام سرشارم از خیال... و خالی از حقیقت...
اصلاً راستش را که بخواهی حریف!... من حریفِ حقیقت نمی شوم... تاب نمی آرمش... سال هاست که این تلخ مردافکن پشتم را به خاک رسانده... سخت... و به طور هم زمان _نمی دانم به چه فنی البته_ نشسته بر گُرده ام و سینه ام...طوری که هم نفسم تنگ آمده و هم نمی توانم از خاک برخیزم... و قطعا نمی شود هم که پشت راست کنم...
من که خود سال هاست اسیرم در دام خیال برساخته ی دیگران... خودم گهگاه "قفسی می سازم"... از کلمات و می فروشم به شما؟... نمی فروشم ...رایگان می دهم...
و در عجبم از خیال فروشان که ایشان...
"به زانچه فروشند چه خواهند خرید؟"...
حوالی سال دو هزار بود و یک اجرای باشکوه از گوژپشت نتردام در پاریس روی صحنه می رفت و در تهران... ما جان به در بُردگانِ آشوبناک و نگون رفتار از تیربارِ تابستان شوم آن سالِ منکوبِ مشئوم، همچنان پشت خم پشت خم راه می رفتیم که گربه شاخمان نزند... و انگشت بلورینش را برای چوب زدن ما کلاغ سیاه ها رنجه نکند...
رفته بودم پیش مادربزرگم... فقط از ترس نبود... جهت گذران دوره نقاهت بود که به آغوش سخاوتمندش پناه می بردم...
با دل شکسته ی عاشقی که دیگر مُرده بود و ده مَرده حلاجِ بر سردار هم, نمی توانست به معجز عیسوی زنده اش کند... در واقع حکایتم مثل آن وقت حضرت حافظ شده بود که از بخت واژگون می نالید...
یعنی یار عیسوی رفتارم به انفاس قدسی اش مرا کشته و رفته بود ...و هیچ امیدی به نوزائی ام نیز نبود که ققنوس نبودم... هر چند خودش می گفت...رحمت خداوند لحظه به لحظه است...مثل سعدی که در هر نفسی فرح ذات می دید... می گفت آفرینش لحظه به لحظه است...
این روز ها خیلی به خودم می گویم... این نیست که پیر شده ام... و در خواب و خیالم هنوز...
من هر نفسی که از نو می زایم...همزادم نیز با من متولد می شود...
همزاد و قرین غریب پرفریبم... خیال...