امروز از صبح علی الطّلوع سرم درد می کند... اول فکر کردم سرما خورده ام لابد... ولی انگاری همان میگرن دنباله داری است که سالهای اخیر دست و پاگیرم شده...
هی بی خودی علیرغم سرگرانی های تو... آمدم به صفحه ام سر زدم از سرگردانی... با همان امید بیهوده که شاید تو نیز سرِ مرکب بگردانی و اینجا سری بزنی... حرفی بگویی... یا آن لایک هایی را که باز پس گرفتی برگردانی...می دانم باز بر سرِ اموری که خارج از درکِ معلول و فهمِ مقصورِ من است دلخور شده ای از من...
به خودم می گویم...کاش به جای این همه لایک از تو چیزی گرفته بودم که نتوانی اینطور بی دردسر باز پس گیری اش...
چه می دانم جسارت نمی کنم... شاید خودت بدانی مقصودم چیست...
فی المثل همان رُبایش پرمنفعتی که اگر بازستانیش دو چندان گردد...
قطعاً بی رخصت و اجازه که نه...
دورَم باد... اتفاقاً اخیراً که این اخبار آزارگری ها تشت خیلی مردان قدرتمند مشهور را از بام انداخته... گاهی به این فکر می کنم که از میان مردان کدام یک حق دارد نخست سنگ را به شخص متجاوز بزند... کسی هست که به خود اطمینان داشته باشد هرگز مرتکب هیچیک از مراتب آزارگری نشده... ؟هیچوقت ...هرگز... ؟؟
و اما ...من...که اغلب طوری در پیاده رو راه می روم که کفتری از روی سنگفرش بر شاخه نپرد... شاید همیشه اینطور نبوده ام.... نمی دانم... باید درباره اش بیشتر فکر کنم...
باری... پریشان بسیار گفتم امروز...
در هر حال از من پُر جدی مگیری حالا...
هذیانات سری است که درد می کند و بی تو بسامان نمی شود...