ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

دایناسور پلاستیکی در کلاس مجازی یا قصه راستکی!

بچه های کلاس مجازی اصرار داشتند مرا ببینند... گفتند توی اینترنت هیچ عکسی هم که از شما نیست... راست می گویند هر وقت دانشگاه از من عکس خواسته یکطوری دست به سرشان کرده ام... یکبار یکی از بچه ها به من نوشته بود... استاد خوش صدا!...از بس توی کلاس به خودم می خندم راحت سر به سرم می گذارند... تا حدی که گاهی برنجم... دلم نمی خواهد رنجشم ولی توی ذوق بزند... فقط این است که بعد رنجش از مواقع عادی کند ذهن تر می شوم و اصلا اشارات جوانانانه و تر و تازه شان را نمی گیرم و بیشتر گاف می دهم...

بعد به لکنت می افتم و...اگر کلاس حضوری هم بود که می دیدند پیشانی ام هم سرخ می شود و خون می دود توی شقیقه هام تا آخرش سردرد بگیرم...

ولی حداقل توی کلاس مجازی می توانم صدام را هی مهربانتر کنم و دروغی بگویم...ناراحت نشدم وا...

و بیشتر خودم را رسوا کنم...

مثلاً یکدفعه که داشتم اطلاعات روانشناختی ام را درباره بازی های رابطه والدین و فرزندان خیلی مبسوط شرح می دادم تا آن انیمیشن آلمانی را که ارتباط مادر و فرزند را از طریق استعاره ی نگهداری بند ناف به چالش کشیده، رمزگشایی کنم...و یکی از بچه ها گفت: استاد تنها ماندی گوشه ی رینگ...تسلیم شو!...بی خود زور نزن توجیه کنی!...ناراحت شدم...

و در نتیجه همه تفاسیرم را دوباره تکرار کردم، آن هم با لکنت و فراموشی بیشتر...و حسابی شورش را درآوردم و مخ شان را خوردم...

ولی البته این که بخواهند آدم را ببینند که ناراحتی ندارد...حق دارند طفلک ها...اینکه فقط یک صدای خش دار همراه با پارازیت و قطع و وصل بخواهد هی توی سرت درباره آنهمه آثار هنری زیبای جهان زمزمه کند خیلی وسواس به دنبال می آورد...

آدم می خواهد ببیند 'که که می زند به تیرش'...

این شد که بعد از دروغ گویی های معمول_ که در من نتیجه ی منطقی دیالکتیکِ مهرطلبی و تنبلی و رودربایستی است_...مبنی بر اینکه فعلا دوربین در اختیار ندارم و ان شاالله بعدتر...رفتم توی فکر که برای جلسه بعد برنامه ریزی کنم...

مشکل اصلی من هم که حواس پرتی است...مدیریت همزمان صدا و تصویر و جزوه و عکس های درس برایم از رانندگی ماشین سنگین هم سخت تر است...

مثلا این که حواسم باشد در پس زمینه ی تصویر چیز ناجوری پشت پنجره اتاقم آویزان نباشد!... یا در ماه رمضان جلوی چشم بچه ها چای نخورم... یا مراقب باشم موقعی که پاسخ تلفن پیک موتوری را می دهم میکروفن کلاس را خاموش کنم...

تازه میز کامپیوترم هم توی اتاق خواب جایی قرار گرفته که هیچ یک از سه قفسه سرشار از کتابم را نشان نمی دهد!...

ضمن این که از تابستان که سرم را تیغ انداختم، موهام از سر بطالت طوری بلند شده که هیچ شایسته تصویر نیست... حالا ریش چند روزه ی قاب بندی نشده به شرایط مجاز خیلی نزدیک تر است اتفاقاً...

اینکه توی تصویر کلاه بافتنی سرم باشد که خیلی مصیبت بار خواهد بود...

و سر سیاه زمستان هم نمی خواهم سرم را با ماشین اصلاح بزنم...

سلمانی رفتن هم که برایم معادل سفر به قطب جنوب است...

پس چاره ای جز آن نمی ماند که مویم را دم موشی کنم!...

و لبخندهای پررنگ دندان نما بزنم که بچه ها دوستم داشته باشند...

و اصلا متوجه بدلی بودن جنس تقلبی که دانشگاه علیهماعلیه به جای استاد قالبشان کرده، نشوند....

مهم این است که بچه ها متوجه هیچ چیز نشوند و همینطور در صلح و صفا با سلام و صلوات بزرگ شوند تا بعد غفلتا خودشان با هیولای آدمخواری که به زبان فارسی سخت نامش 'حقایق مصیبت بار عوالم بشری ' است، روبه رو شوند...

مهم این است...

باقی بقایت...

۷
۲
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید