تورّمِ ملتهب ثانیه ها
بی تو...
نشیبِ راه هایی که میدانگاه خالی را فتح می کند...
گیج پیچ پیچ دالان بازارچه های رنگی...
ازدحامِ سیاه...
سرخ....
ارغوانی...
غمگین... نا امید...
سپید...
دیگر نمی توانم تو را بنویسم...
که تمام نمی شوی در دفترهای صدبرگِ خزانفصل های چرکینِ پیش رو...
که این شعر به مُزدِ قافیه باخته،
در قعرجایِ چرخشِ ابهام های بی معنا...
غرق می شود...