بمن دروغ بگو زیبا!....
بگو که در انتظار عاشقانه ای...
بیدار خواهی شد...
از خواب هزار ساله ی امیدی ...
که سوزن های ناپیداش..
در قلب نازکت بلور بسته ...
که سرمای تیز نگاهش...
قلب آینه دارت را شکسته است...
همین یک بوسه کافی است...
لبهات خاکسترم می کند...
و خنجری که در آغوش پنهان کرده ای...
چکه چکه نفسهام را...
به اشتیاق نبض دارِ دستهای تو می ریزد...
تب دارم...
و نمی خواهی بدانی که مجبورم...
و نمی خواهی باور کنی که ناچیزم...
تو بزرگ زاده ی آفتابی...
من ذره ذره آب می شوم...
در آغوش عاشقانه های اردیبهشت...
که دستهات...که لبهات...
که گرمای تند خواهش های ناتمام...
که التماس بستری سرد و بی اعتدال...
که مرگ...