این دو هفته در عوالم دیگری بودم... فقط وقتی قصه ی گاهان و بی گاهان را بنویسم اینطوری می شود احوالم...
خدایا کی بود؟... چهارسال قبل بود به گمانم و یا کمی بیشتر... که یکدفعه او را دیدم تصادفاً که جایی سخنرانی می کرد... و همه ی آنچه سال ها در من مرده بود زنده شد...یعنی همان خیال نوشتن از او... و این داستان بی پایان...بعد هم پی در پی خواب هایی دیدم.... خواب همان دیوانگی ها و عاشقی ها را...خواب زنده شدن را... که راستی سالها بود مرده بودم پیش از این...
یازده ساله که بودم تصمیم گرفتم نویسنده شوم... چهارده ساله که بودم دلم خواست معلم تاریخ هنر شوم... و بیست و هفت ساله که بودم نشانه شناس شدن یکی از اهدافم شد...هیچیک نشدم...ولی از هر کدام خوشه ای برچیدم...
در راه دانش و هنر فقیری بیش نیستم...خوشه چینی...
بزرگواری می گفت تواضع می کنی... و جایی که تو نشسته ای خیلی ها آرزو دارند بنشینند...
همیشه از همین ترسیده ام... حتما با تو گفته ام که بچه بودم و حتی روی تاب نمی نشستم توی کودکستان... از بیم آن که بقیه بخواهند جای من باشند...
هرگز برای به دست آوردن جایگاهی دلم نخواسته رقابت کنم... دلم می خواسته به حکم ضرورت ببینم چه کسی می خواهدم... یا چه کمکی از دستم بر می آید...یا مثلا کدام اسباب بازی را هیچکس نمی خواهد تا من بردارمش...
در واقع برای رسیدن به جایی که الان هستم هیچ کوششی نکرده ام...
نه این که نکوشیده باشم... در واقع هر چه کرده ام، در جهت کسب جای و جایگاهی نبوده است...
فقط نیروهای پراکنده ام را به طریق متمرکز هدر داده ام...
تا الان نه نویسنده باشم و نه معلم...و نه نشانه شناس...
ولی تا دلت بخواهد آدم خوب کم آزار بی خاصیتی هستم...
این روزها نوشتن قصه ی او برایم معادل پروازهای بین سیاره ای در رؤیا خیال انگیز و انگیزه بخش و زیبا بوده است...
گفتی دلت می خواهد این قصه تا همیشه ادامه داشته باشد...
خودم هم دقیقاً همین را دلم می خواهد...اصلا تا این هزارویکشب هست من زنده می مانم... وگرنه باز همان خون آشام توی تابوت خواهم بود در دخمه ی سرد و خاموش خویش...
پس به قیمت جانم هم که شده دلم می خواهد ادامه دهمش...و ازین نظر قطعا بار هیچ منتی را نمی توانم بر عهده کسی بگذارم... هر چند تو هم قصه را دوست داری...
توی یکی از نوشته های ویرگول پرسش بامزه ای دیدم که نوشته بود دلت می خواهد در قالب چه شخصیتی از کدام قصه مابقی عمرت را بگذرانی...
از من که بپرسی فقط دلم می خواهد بهرام ورجاوند باشم و تا آخر عمر پی میکائیل گاهان و بی گاهان... تا ابدالآباد...