دوست داری از کودکی هام بگویم؟...
از باغچه های اطلسی و شاه پسند...
از خزندگان زیادی درشتِ حاره ای...
از ایوان صمیمی غروب هنگام که تا چراغی می افروختی حشراتِ بالدار هیولاواری گرد سرت به چرخش درمی آمدند و من از ترس گزندشان زود می دویدم توی خانه...
از آن شرجیِ امن و مهربان مادرانه...
شب های خفتن با چراغ خواب رنگین کمانی و صبح های برخاستن با نوای 'قصه ی عشق' از آن جعبه آهنگِ صورتی که شکل یک قلب بزرگ بود و یک بالرینای مینیاتوری روی یک صحنه کوچک طلائی انگاری تا همیشه برابر آینه با خودش می رقصید...
بعد اما مادرم رفت...
مریض احوال و خیالاتی و ترسو بودم... کاکل زریِ خانمجانم و منفورِ جمعِ بچه های خاندان ورجاوند و سایر وابستگان...
قلنبه سلمبه حرف می زدم و موقع دویدن زود زمین می خوردم و برای بزرگان فامیل شعر حافظ و خیام از حفظ می خواندم و وسط بازی به کمترک بهانه ای به گریه می افتادم...
دخترها سر زیر گوش هم می خندیدند و با من قهر بودند...
پسرها به بازی ام نمی گرفتند... جز یک کچلک دیوانه احوالی در کوچه ی پشتی که یکبار صدام زد ...هوی خوشگله... و بعد قلوه سنگی به درشتی یک تخم کفتر را پراند توی سینه ام...
کبودی اش را خانمجانم توی حمام کشف کرد و کشتیارم شد که بگویم کار کیست...
جرات نداشتم بگویم...
مثل یک ملعونِ جبونِ کوچولو، دوست خیالی ای داشتم که یک افسونگر شکست ناپذیر بود... و آقای جادوگر صداش می زدم...
و صبح تا شب با هم در پنهان گاههای طبیعی...لابه لای سایه ی درختان گلابی و بوته های رز پی ماجراجویی بودیم... با هم کتابهای گنده گنده از تولستوی و داستایفسکی و ویکتور هوگو می خواندیم و از سر انتقام به روزگارِ لامروّتِ غدار و نارفیقانِ بی کتابِ لاکردار فخر می فروختیم...و به دخترها هم محل نمی گذاشتیم...
می دانی؟...
فقدان مادرم البته سخت بود و گاهی خیال می کردم از این ورشکستگی مرگبار خواهم مرد...
آدم از غصه نمی میرد ولی...
ذوب می شود... نرم می شود... بی خیال و تنبل می شود... مثل من... حتی گاهی زامبی می شود...
ولی نمی میرد...