
ماه... کامل است...
و شب...
آنچنان نورباران ...
که می بایست عاشق می بودم...
نه گرفتارِ کمر دردِ سمج و عفونت مکرّر گوش میانی...
قدیم ها... دوستِ شاعری داشتم که همیشه با این مضمونِ ماه و پلنگ در غزلیات عاشقانه اش بازی می کرد...
الان شاعرِ دربارِ ناصرالدین شاه قاجار و مَشاعرالممالک است... ولی آن سالها...
پسر سبزه روی چاق و بی دست و پایی بود و مثل همه شاعرهای جوان، اسیرِ پرستشِ روح شاعرانه ی خویش...
در عالم خیالش... پلنگی مغرور می شد و گرفتارِ تصویر ماه در برکه ی بیشه زار...
من اما هنوز همان حلزونم که بودم...
مثل همین یک حلزونی که توی گوش خودم دارد درد می کند...
گرفتارِ دالان های پرپیچ و خم عمری که راستی دارم پیر می شوم...
و جز عکس خویش ام در آب... کسی بوسه های مومیایی ام را پاسخ نخواهد داد...
سَرم... چشمم... حلزونم و مهره های خسته ی چهارستونِ بدنم درد می کند...
از ترسِ عادت، امشب مُسکن نمی خورم...
درد ولی نمی ترساندم...
به درد نمی شود عادت کرد...
آنچنانکه به خواب...
به مادر...
به عشق...
درد همیشه هست...
می رود و برمی گردد...
به مردن عادت نمی شود کرد...
آدم یک بار بیشتر نمی میرد...
ولی اینهمه زندگی می کند...
آنقدر که معتاد زیستن شود...
طوری که سلسله اعصابش از خیال مرگ به خارش افتد...
من دارم زندگی می کنم...
با دردی که عادت نمی شود...
بی عشق...بی امید...
من دارم نمی میرم...
هیچکس نمی تواند استمراری بمیرد...
آدم یکدفعه می میرد...
پس مدتها به درد مکرّر زیستن...
این زیستنِ ماضیِ استمراریِ لعنتی!...