سلام عزیز این جانِ ناتوانم!... این ظهرِ خاموش و ابری جمعه که
''موج ها خوابیده اند آرام و رام... طبل توفان از نوا افتاده است... چشمه های شعله ور خشکیده اند...آبها از آسیا افتاده است... مشتهای آسمان کوب قوی...واشده است و گونه گون رسوا شده است... یا نهان سیلی زنان یا آشکار...کاسه ی پست گدایی ها شده است...''
....
بیشتر از همین شعر 'نادر یا اسکندر' که اندکی اش را نوشتم برایت... و خیلی ها باز دارند زمزمه می کنند...بیاد شعر 'آخر شاهنامه' افتاده ام از همین شاعر آزاده... آخرش را می گویم...
انگاری ما باز در آخرِ آخرِ شاهنامه ایم... همین جا دقیقا که...
''گاهگه بیدار میخواهیم شد زین خواب جادویی...
همچو خواب همگنان غار...
چشم میمالیم و میگوییم: آنَک، طُرفه قصرِ زرنگارِ صبحِ شیرینکار...
لیک بی مرگ است دقیانوس...
وای، وای، افسوس!.....''
(شعرها از مهدی اخوان ثالث)