یک طورهای شبیه این شاهزاده های طلسم شده ی افسانه ها است... شاید هم پسرک فقیرِ فداکار... اصلاً منظورم میزان ثروتش که نیست... تاکیدم روی این عبارت لعنتیِ طلسم شده است...
اکانت ویرگولی ام را می گویم... همان که پشت امنیت شاعرانه اش پناه گرفته ام...
من در یک شهری زندگی می کنم که دوازده میلیون جمعیت ساکنِ دائمی دارد... پایم را که از این ساختمان دودزده ی کهنه بگذارم بیرون می افتم در امواج ترسناک ازدحام آدمیان...
من خلوت می خواهم عزیز دلم...
من کسی را نمی خواهم که تنهایی ام را پر کند...
اینجا آمده ام تا از زبان بهرام ورجاوند با خودم گفتگویی بی پایان ترتیب دهم...
این اکانت کسی را دنبال نمی کند چون خودش ناکسی است... و چه بهتر که بی کس بماند...
اصلا اگر می خواستم یکی بیاید و صبح تا شب گوشی ام را و زندگی ام را ...نظارت کند که زن می گرفتم...
یا اصلا می رفتم در همان کار رسانه های جمعی که ترفندهاشان را درس می دهم...
بدم نمی آید اگر کسی به بهرام ورجاوند فحش آبدار بدهد... یا دو کشیده ی تابدار بخواباند زیر گوش راست و چپش... غصه نمی خورم اگر کسی ترکش کند...
بعد می مانیم خودم و خودش...
آینه های روبه رو...