فکر نکنم مرا به جشن عروسیت دعوت کنی...
تو که حتی پیش چشم من بستنی نمی خوردی...
یعنی... لااقل به راحتی نمی خوردی... چون وقتِ آن قدم زدنهای بی هدف در همان دیدارهای بی معنی و بی فرجام...
به میدان محله مان که می رسیدیم و آن دکان های عروسکی قشنگ هوس انگیز... گاهی خیلی طولانی و نگران، نگاهم می کردی و طوری معصومانه دلت برایم می سوخت، که از خودم متنفر می شدم... که به گلوتن حساسیت دارم...
بعد با حالتی توامان شوخ و شرمسارانه می گفتی...
'وای ببخشید تو را بخدا!... باز دلم بستنی خواست ...'
کلا مثلِ همه دخترهایی که خوب تمشیت و تربیت شده اند و سر سفره پدر و مادر، شام ناهارِ سیرِ حلال و بی اشکال خورده اند...
دو تا اخلاقِ مفید و آزاردهنده داری...
نه می گذاری برایت چیزی بخرم...
نه اینکه هرگز یک بوسه بگذارم روی دستهای مخملی یا گونه های گلبهی ات...
حتی در آن صمیمی ترین دقایق مان... بعد آنکه مثلا من طنزِ مبتذلی به زبان آورده باشم... و تو با مشت کوچکت محکم به بازویم کوفته باشی...
یا به عادت معمول با انگشت های نازکت، پوستِ بی حال و کمرنگِ روی گونه های لاغرم را محکم گرفته و کشیده باشی...
این دو سال که نمی دانستم...
ولی بعد دیدم ... یک اخلاقِ خیلی بانزاکت دیگر هم داری...
مثل اغلب دخترهای خوشگل، از اینکه دل آدم را بشکنی، اصلا کیف نمی کنی انگار...
حتی وقتی من دلت را قبلش شکسته باشم...
همین هم هست که مطمئن ام مرا به هیچ یک از مراسم عقد و عروسیت دعوت نخواهی کرد...
از این قضیه همان وقت مطمئن شدم...
یعنی آن آخرین باری که دیدمت آنطور لرزان و گریان...
که می گفتی داری فقط برای من غصه می خوری... که تنها می مانم... که ساده دلم و باز عاشق می شوم... که بقیه دخترها شعور و فهم و حساسیت و ملاحظه تو را با من ندارند و اذیت ام خواهند کرد...
و یک ساعتی همین طور یک ریز برایم دلسوزی کرده بودی...
و من سرِ آخر کلّ ته مانده ی شرافت و انسانیت کپک زده ام را جمع کرده بودم تا بگویم...
'نه می فهمم... قطعا نباید ندیده نشناخته که بگویی نه!... باید صحبت کنید...مشاور بروید... به خیلی جزئیات هم باید دقت کنی... که یکوقت که سردماغتر باشم حتما خواهم گفت'...
و بعد فقط نشسته بودم و تماشات کرده بودم...
که هی آن دستمال مچاله ی خیس را فشار می دادی روی بینی گردت که از زور گریه سرخ شده بود...
و مدام تکرار می کردی...
'خیلی بی ادب ام که در این مورد با تو حرف می زنم...خیلی...'
نه عزیز دلم!...
تو بی ادب نبودی که ...
خیلی هم -به قول خودت، مثل اغلب خانم ها- با شعور و حساس و باهوش بودی...
و در نهایت استیصال داشتی این حرف ها را مثل یک مشت آب یخ می پاشیدی توی صورتم تا شاید بیدارم کرده باشی...
تا شاید وسط این کابوس پایان ناپذیر... در آخرین لحظاتِ طلوعِ صبحِ صادق، آن معجزه ای رخ دهد که هرگز...
و من از جلدِ زشتِ غولی و طلسم شده ام در آیم و شاهزاده شوم...
...
نه اینکه غصه نخورده باشم... نه!....
ولی خوب مگر عاشقی جز این است که دلم راستی بخواهد کسی آن خوشبختی را که من فقط شعر کرده ام برایت ...
واقعی و ملموس... توی یک جعبه... بیاورد و بگذارد در آغوشت که مدتهاست گشوده ای رو به قبله ی مناجاتی که اجابتی در پی ندارد ...
البته خوب...
من هم هنوز خیلی حرف ها دارم... خیلی...
بیشترش البته مطابق معمول خیالبافی بیهوده است...
مثلا همین حالا دارم خیال می کنم شانه های شیری رنگِ ظریفت توی یقه ی پرنسسی یک لباس گلبهیِ نامزدی چه حالتی می شود...
امیدوارم این مردِ واقعی، کمی خوش سلیقه هم باشد و برایت از آن دسته گلهای سرخِ یکدست سفارش ندهد...
ارغوانی به تو می آید... ترکیب زرد اخرایی و ارغوانی سیر...
و باید فیروزه ای باشد نقشِ قاب آینه ای که قرار است عکس تو را دربر گیرد... پوشیده در آن چادر گلدار صورتی... در کنار آن بساطی که با دیگری...
اصلا اگر بگذارد خودم برای خریدها همراهی تان می کنم...
آخر یک معلم نقد هنری به درد همین وقت ها می خورد...
ولی آنطور که تو را شناخته ام که سر سفره ی نان حلال بارآمده ای...
مرا به جشن عروسی ات دعوت نخواهی کرد...