
نه عزیزدلم!
امسال برای روز تولد اردیبهشتی ات شعری نخواهم نوشت... و یا قصه ای... حتی تو بگو یک نامه ی ساده...
نه از سر غم و غصه و افسردگی سبُکِ همیشگی که البته وزنش نسبت مستقیم دارد با حاصل ضرب ناکامی ها و نگرانی هام یا خارج قسمت ته مانده قوای حیاتی ام بر مسئولیت ها...
ضمناً این دفعه حیله ای هم در کار نیست...
یادت هست که می گفتم من گاهی سعی می کنم آدم ها را گول بزنم در جهتی که فکر می کنم به صلاحشان باشد؟...
مثلاً دانشجوهام را ... طوری که شاید امیدوارتر شوند یا سالم تر یا کنجکاوتر... یا خلّاق تر و ...حتی عاشق تر...
در حقیقت... اگر فقط یک دلیل داشته باشم که امسال خلاف وعده ای که به تو و قولی که به خودم داده بودم، برای روز تولدت چیزی نخواهم نوشت...
قطعا آن است که به نظرم این کار خیلی ناجوانمردانه خواهد بود...
که در چنین روز فرخنده ای که باید دلمشغولی های خیلی زیباتری داشته باشی و سرت گرم کارهای خیلی بهتری باشد... و به مهربانی های آدم های واقعی تری دل بدهی... بیایی اینجا _توی این به قول خودت خراب شده_ و مزخرفات مرا بخوانی...
و ببینی مثل همیشه محزون و مهربان و احیاناً عاشقم یا نه...
پس می خواهم یقین داشته باشی که در آن روز اصلا اینجا نخواهم آمد...
و به تو فکر نخواهم کرد...
سعی می کنم خودم را سخت درگیر کنم با جزوه های ننوشته و چند صفحه ای از کتابهای نخوانده...
شاید حتی بروم قدمی بزنم... بیشتر بخوابم... یا فی المثل هری پاتر بازی کنم...
ولی قول می دهم... واقعی واقعی...مثل خودت...
که خدای نکرده شعری نگویم...