امروز خانم روانجو از طریق واتس اپ به من زنگ می زند و می گوید...
"از آموزش کل خواسته اند تکلیف وضعیت استخدامی شما معین شود و رئیس گفته از خودتان بپرسم که... بنویسم بیمار بوده اید و نتوانسته اید مقاله چاپ کنید؟... شاید مدتی بیشتر به شما فرصت دهند... ما شما را دوست داریم و نمی خواهیم از دستتان بدهیم"...
خلاصه معجونی به خوردم می دهد که آمیزه ای است از تهدید و ادب و از سر باز کردن و بی اعتنایی و قانون مداری و انجام وظیفه و خوش مشربی...
که مثل ترکیب گلاب و قند و زعفران به خنده ام می اندازد...
می گویم: "بیمار که هستم ولی نه از آن دست که در تخصص کمیسیون پزشکی دانشگاه باشد"...
یعنی در اصل مقصودم آنطورهاست که من خسته ام و نا امید و سر به هوا و عاشق و کمی دیوانه...
و می گویم: "نه نگویید... بگذارید هر قدر لازم است به من سخت بگیرند و کوتاهی نکنند از قانون"...
راستش ولی این است که عمراً اگر حاضر شوم از این مطب به آن مطب در به در بیفتم پی پرونده سازی علیه خودم... که یعنی آنقدر مُردنی ام که نیاز به ارفاق دارم...
عوضش می روم پیش خدا دعا می کنم روزی دهدم... بِغَیر حساب مِن حَیثُ لا یَحتَسِب...
با پادشه بگوی که روزی مقدّر است...
راستی همچنان خزعبلات میگویم و این علامت!
یعنی همچنان سلامتم...