طنابهای دار را فرازتر ببندید جلادان!
که من به بالابلندی گناهانم معترفم...
رنجهای ریزریز از لابلای رماتیسم انگشتان روحم...
فرومی ریزد...
من به فرسایش خون ناله های شعرم معترفم...
من به مرگی زودرس...
به بهارانی که نخواهم دید...
سوگند می خورم...
که خدای من...
همان خدای اردیبهشت هزاروسیصد و هفتاد و چند است...
که تیر... تیر... تیر!...