حالا خوب راضی هستی از خودت که بازیچه کودکان کوی ام کرده ای؟... وگرنه من از کجا شعر از کجا؟!...آن هم نزد " این قوم که بر دُردکشان می خندند" و دیوانگان را سنگ می زنند...ولی خوبست عزیز دلم... لااقل چند روزی خودت مرا بیرون کشیدی از به قول خودت کلبه ی کوهپایه ای ام_ آنطورها که اوایل دوستم داشتی و می گفتی_ و زندگی نکبت بارم_ آنطور که دیشب از سر مستی خشم و راستی...به تلخی گفتی..
و حالا که می خواهم برگردم به آن تابوت ادبار امن...راه برگشت را پیدا نمی کنم...من در پی تو گم شدم میان صفحات بی سروته شعرهای بی معنای بی پایان..و همه خرده نان هام را زاغکان گرسنه از خاک برچیده اند...
و در ظلمتی افتاده ام که انتهاش ناپدید...
.....
منم راستی این؟
و حالا این دخترکان نیز ...بر من فرمان می رانند...
.....
و اینک تو کجایی حریف راستین؟
دلتنگم... دلتنگ آن گفتگویی که بر پل مهتاب نیمه کاره ماند تا ابدیت...
و تو بر اوج صلیب رستگاری خویش بر من و دغدغه های پست نفرینی ام لبخند نزن...
دلم سعادتی ساده می خواست حریف...
مثلا با همین دخترکی که سیلی زد و رفت... نمی زد اگر مرد میدان بودم...نبودم ...نبودم...