و تو ای کاکلیِ سُرخدُم خوش نوا...
که در نخست گریوه ی کوچ بهاری ات ...
تا افق های شرق گرمسیر...
به دام افکنده ام...
در جهنمِ دست های لرزانم...
گهواره وار... کابوس ناک...
آسوده بخواب...
بگذار قلب خاموشم در جوشش خون روشن تو ...
طلوع کند...
بگذار نفس های زمهریرم...
در آتشگاه نخست عاشقانه های گلوی معصوم ات...
خاکستری گداخته باشد...
شاید در غسل تعمید شبنم ترین اشکهای تو...
فرو شوم...
خاموش...
و غرور تب آلوده ام ...
از پس قرن ها فرسایش غروب ناک...
در آغوش بالدار عاشقانه ای سپید...
ناله سر کند...
.............