ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

به خدا رویم نمی شود!...

نه واقعا این دفعه خجالت می کشم که به تو زنگ بزنم... یا مثلا پیام بفرستم... ؟...

تو با آن مشغله های همیشگی و خیلی مهم و عام المنفعه ات... اش... ایشان...

آخر اغلبِ اشتغال هات هم مربوط به کارهای دیگران است و...

گاهی البته من هم یکی از ایشان بوده ام ...

می دانم...

ولی حالا زنگ بزنم به تو بعد سالی یکدفعه...

احوالپرسی کنم مثلا... از کار و بارت که هیچ بمن مربوط نمی شود، بپرسم... ...

بعد چه بگویم برایت؟...

بگویم بعد چهل و اندی سال عمر که از خدا گرفته ام، به یکبارگی بازیچه ی یک افسانه ی کودکانه شده ام؟!....

طبق معمول یکی آمده و هر طور خواسته بازی ام داده و طلبکار شده و رفته...؟

حالا البته این دفعه به بهانه ای نوظهور و غیرقابل مقاومت هم...

که این رنگش را پیش از این ندیده بودم در روزگار... پای خدا را کشیده وسط و پشت دیوار معتقداتی پنهان شده که جرات نکنی اصلا....بگذریم...

نه دلخور که نیستم....خیالی نیست... دلم را... سرم را هم که آتش بزنند...

من سمندر آتشخوارم... یا انگار...پرومته ای که بس که جگر دارد ...سفره ی دلش را پیش همه ی پرندگان شکاری می گشاید... قریه ی قحطی زده ی مغتنمی بی در و دروازه ام وسط بیابان که آغوشش باز است به روی هر غریبه ای که بی سلام بیاید... لختی بیاساید و خاک از تن اش بتکاند و بی خداحافظی هم بگذارد و برود به آبادی آب و علف دارتری آنسو ترک...

تازه شاید آب دهانی هم بیندازد... یا تف و لعنی هم بگوید....مثلا حداقل بگوید اَه....اُف...اَخ....چه می دانم؟... بگوید این خرابه شده ی لعنتی حتما دور از چشم خدا گناهی کرده نابخشودنی- حالا ...یا بخشودنی-...در هر حال باید ترکش کرد... این دامنگیر خاک آلوده را....!

مهم نیست من به این غبارهای بی سوار ... و سوادهای ناشناسِ دوست نشان و دشمن خوی دمِ غروب عادت کرده ام دیگر...

هی سیاهی کیستی؟....

هر که هست... دوست نیست....

...جنی... پری ای.... آهویی از مردم نفور است...

دلم نمی سوزد البته... که این دفعه خیلی صبوری کردم....چون همیشه صبوری می کنم... یا خیلی باور کردم....اینهم که تازگی ندارد... ساده دل و سبک خیال و دیوانه ام...

فقط این بار علیرغم عادت معمولم هزار تدبیر کردم و به وسوسه عقل گوش دادم و...صدگونه جادوی تا بیارمش...نه واقعا نه اینکه بیارم و رام اش کنم....نه...به طریقی به راه مستقیمی بیارمش که دوستی ما بشود... نمی خواست...نمی دانم چه می خواست...سودایش ...روضه رضوانش....هر چه بود در دستهای من نبود...

و باز حکایت همان نمک خوردن و نمکدان ....یا کاسه ی سر مجنون شکستن ...دل بریدن...بند دل گسستن...از همین دست ....

که دلبرم طفل بود و به بازی روزی...ما را به زاری کشت ..

اابته چون طفلان زاری هم بسیار داشت...

خلاصه حکایتی بود پر آب چشم ...

از همان ها که دلهای نازک را به خشم آرد...

خشم بسیار...مثل خودش...

حالا چه بگویم مهم نیست، که انگاری هست...

وگرنه چرا از دیشب باز تب کرده ام افتاده ام توی بستر...

کاش اقلا مثل قدیم ها خودبخودی بی خبر زنگی بزنی حالم را بپرسی...

من که بخدا رویم نمی شود...

حریف!...

۲
۲
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید