
'شاپرک می پرد
بی صدا روی ابرا
شاید او آورده
خبر از گلها
حلزون آمده باز
می زند بوسه بر آب
حلزون می بیند
عکس خود در آب'
......
وقتی که کودکستان... یا به قول زمانه ی شما، مهد کودک می رفتی این ترانه را نمی خواندی؟...
با بِلز می نوازند...دینگ.. دانگ...دینگ دانگ... و می خوانند...
ریتم یکنواختی دارد...
از اوج میاید به فرود...
متناوباً...
مثل دوستیِ ما است به نظرم...
حرکتی سینوسی و ملایم...
اوج و فرود دارد...
نه نگران احوالم نشو... دیوانه نشده ام... می دانم دوستی ما تمام شده... و الان باید هر یک دعاگویان و با اشک و لبخند تواءمان برویم همدیگر را فراموش کنیم...
دیگر نه به خودم نه به تو دروغ نمی گویم...
تو قرار نیست برگردی...
من هم بنابر آن ندارم که یادت نکنم...
من همینم که هست...
یک مومیایی پوسیده ولی وفادار...
به تو زنگ نمی زنم...
فقط چون هیچ شماره ای دیگر از تو در دستم نیست...
پی ات نمی آیم چون ردّ و نشانت را ندارم...
هیچ طریقی برایم باقی نگذاشته ای که پیدات کنم...
یعنی پری واره ناپدید...
رخ نهان کرده ای و گاهی از پشت پرده خودت میایی و تماشایی می کنی و برمی گردی...
شاید به خودت می گویی نه لیاقت همین قدر را هم نداشت اصلاً...
می خواهی قدرت دست تو باشد...
من هم همین را می خواهم...
همیشه گفته ام اختیار با تو است... که بر سر شاخسار این شکسته نارون پیر بنشینی یا پرواز کنی تا گلبن دیگری...یا شاید هم تا بلندای گنبد کبود...
شاپرکی که تو باشی...
حلزون ولی... خود منم...
می خواهم به خیال رویت بوسه بر عکس مهتاب برکه ی خاموش زنم ...
و آخر کار فقط عکس خود را می بینم...
نقش بر آب...