ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

بلیت یکطرفه ای برای سنت لوئیس

چرا فکر میکنی ممکن است ناراحت شده باشم از اینکه بگویی امشب بنویس؟!

طوری که انگاری کار جدّی تری از قصه نوشتن هم در عالم برای من هست!

... یعنی از آن آدم جدی های ترسناکی به نظر می رسم که فقط هر وقت فکربکری به خاطر خطیرشان حلول کند دست به قلم می شوند و مابقی اوقات را به امور مهم تری مشغول اند؟!

حقیقت آن است که وقتی می گویی بنویس برای من به این معنا است که انگشتهام را همینطوری رها کنم روی صفحه کلید کامپیوتر... طوری که مثلا 'آرت تِیتوم' روی کلاویه های پیانو... و آن طور در همراهی با غریزه ی مهارناپذیر آزاد، کلمات را به دینگ و دانگ درآورم که او جَز می نوازد...

تازه دلم هم می خواهد که آوای واژه ها خودبه خودی و تداعی وار، پی درپی و بی واسطه ی خیال، حتی، جاری شود در رگ و پی و انگشتِ اشاره و صفحه ی سفید نورانی برابرم...

یک طوری کلمات بیایند و ردیف شوند پی هم که انگاری مطابق میل و سلیقه ی خودشان ...

و من همیشه البته خیلی هم دوست دارم شاهد این غنج و دلال و دلبری کلمات باشم ...

اغلب ولی این طوری است که تا بخواهم بیایم موضوعی پیدا کنم، فوری خودم گم می شوم وسط مسیر پیچاپیچ تشویش های تازه و حسرتهای کهنه...

از تو چه پنهان... همین دیروز داشتم در لایه های پنهانی تحت خوداگاهی ام، پی خاطره ی یک گفتگوی قدیمی می گشتم... با او ...

که بنویسم و تو بخوانی...

می دانی؟...

کلا این که آدم کسی را داشته باشد که هر چه می نویسد او بخواند نعمتی است بی بدیل... و من از بابت آن بی نهایت خدای را شاکرم...

شاید الان باورنکنی چقدر از صمیم قلب اعتراف کرده ام ...

این است که وقتی هم ناتوان می شوم از ادامه ی آن قصه ای که دوستش داشتی ...و من این همه_ چندسال_ برایش خط خطی وار کاغذ سیاه کرده ام، خیلی شرمساری می برم...

تقریبا شبیه آن موقع هایی که اواخر ترم یکی از دانشجوهام می گوید چیزی از پروژه ی این ترم دستگیرش نشده و انگیزه ای برای انجام آن ندارد... و من مذبوحانه و مایوس می کوشم دلیل این بی انگیزگیِ او را در روش تدریس خودم جستجو کنم...

کاش می شد بدانم آن خاطره ای که امشب به واسطه ی موج شتابناک و بی قرار کلمات... وسوسه وار... بر رگ و پی انگشت شست و سبابه ام جاری نمی شود، دقیقا کجا پنهان شده؟...

احتمالا جایی لابه لای یادداشتهای آشفته و درهمِ نشانه شناسی اجتماعی کرس ون لیون و هرمنوتیک تفسیری اومبرتو اکو...

...و فهرست خریدهای پنجشنبه... و بدهی هام به صندوق های پرداخت ماهیانه... و خرده دندانهای نگرانی های هر روزه ی زیرپوستی که دارد نرم نرمک می جود و از گوشت به استخوان می رسد...

... کاش می شد یادم بیاید...

کاش باز بنویسم...کاش این خاطره را بنویسم...

میکائیل!...

۲
۰
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید