ترکیبِ نیاز و ناتوانی_ یعنی همان اوضاعِ بیدادگرِ لامروّتی که طلب باشد و قوّت نبود_ معجونِ متکاثف مزخرفِ صعب الهاضمه ای است که قطعاً افسردگی یا حداقل ثقل سرد می آورد... شبیه تجمیع خورشِ گوشتِ گوسفندی با سیب زمینی سرخ کرده...
و چه گرانسنگ و گران قیمت این روزها البته!...
مثلاً همین من... حوالیِ ما تحتِ خط قرمزِ فقر، هر قدر آواز خر در چمن بر آورم که بخدا محتاجم به آرامش خاطر، بابتِ معاش روزانه تا بتوانم به مشغله های پژوهشی هم بپردازم تا رتبه ای کسب کنم و بدان واسطه حق و حقوقی قدری بالاتر از سطح فقر بگیرم و خلاص شوم از دغدغه های ناتوان کننده روزمرگی...به گوش خداوندگارانِ زور و زر و سرمایه و دور از جان تزویر، نمی رسد که نمی رسد...
و عجبا که چه دورِ باطل سلسله وار عاشقانه ای هم هست زیستِ یک دانشگاهیِ یگانه سوزی چون من!
شکر خدا که به حقِّ" آبروی فقر و قناعت"، خودم خوب می دانم پیوندِ عمر بسته به مویی است... و من بنده بندِ گیسویی و... مرغِ نفس... بندیِ مغتنم و گریز پروازی است در قفس استخوانیِ تن رنجورم...
وگرنه لابد می بایست هی غصه هم می خوردم بابت این از دست دادن ها...و بدست نیاوردن ها...
و طلب های بیدادگرانی که نمی بینند قوّتی در جان خسته مان دیگر باقی نیست...
در این میانه خود را با سر می افکنم در اقیانوس خیالش تا غرق شوم در گستره ی افق.. آنجا که در انتهای دریای عشق، آسمانِ شوق آغاز می شود...
چه کنم که چشیدن به قدر تشنگی و قسمت یکروزه در حد گنجایش ظرف جانم از چشمه ی خیالش... دیگر کفایتم نمی کند و زیر دریای عاشقی و دیوانگی خوشترم می آید تا زِبَر...
خلاصه منِ گرفتار... برابرِ تیر دلکشِ یار... دیگر سپر انداخته ام..."که به جان رسید پیکان...بگذار تا ببینم که که می زند به تیرم"...؟