ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

بستنی زمستانی...

همینطوری دلم بهانه ی چشمهات را می گیرد...

یعنی یک طوری که فقط بنشینم روی همین صندلی فکسنی اتاق کارم... یا یکی از آن نیمکتهای خیس و زمخت پارک و طوری که حواس خودت هم نباشد، زل بزنم وسط آن دوتا عقیق شفافِ سیاه... که بی آنکه خودت بدانی، راه می برد تا اعماق روح پرالتهاب کودکانه ات...

و تو بی خبر از احوال دل من... حالا بخندی...گریه کنی... شکوائیه های بی پایان سردهی...

یا اصلا آن طور که خیلی خوش دارمت، گوش بدهی که غزل سعدی بخوانم و مابین اش هی سرفه کنم...

خلاصه خیلی هوایی شده دلم... به خیال چشمهات ...

یعنی یک طوری مثل خودت که گاهی وسط زمستان ... دلت هوای بستنی می کند...

و مرا می کشانی تا خیابان شصت و چهارم... تا چهارتا گلوله بستنی میوه ای رنگی رنگی بگیریم...

بعد هم که می بینی بلاتکلیف دستهام را به تناوب از جیبم در میاورم و فرو میبرم زیر بغل پالتو، که مثلا گرم شوم... با حسرت و شرمساریِ قشنگی نگاهم می کنی و با تردید... قاشق را هی دور بستنی ها و توی دستت می چرخانی و می گویی..

'اقلا یک ذرت مکزیکی نمی خوری؟..'

می دانم که تو می دانی ازین چیزها نمی توانم بخورم... ولی برای اینکه خیالت راحت شود می گویم...

'عوضش وقتی برگردیم سر راه از شهر کتاب برای خودم یک دفتر یادداشت ارغوانیِ تازه و برای تو یک کتاب از کریستین بوبن خواهم خرید...'

و تو دیگر به قیمت لرزیدن و یخ زدن دندانهات هم که شده تا پنج دقیقه ی بعد، که آخرین تکه های رنگی را با دقت و مرارت و شیفتگی مهرآمیزی بگذاری روی زبانت، دست از غنیمت امروز نمی کشی...

هر بار هم که دهان کوچکت را پر می کنی، خیلی بامزه شانه هات را می لرزانی و چکمه های کوچکت را می کوبی روی برفهای یخ زده ی پیاده راه و با صدای بم و لرزان می گویی

'وااای یخ کرررردم....سررردمه...'

ادای یک شخصیت کارتونی را برایم در میاوری تا بخندم...

موقع بازگشت هم اصرار میکنی که از میان پارک برویم تا ببینی مرغابی های آبنمای میان کاج های مطبق... وسط این زمستان هنوز هستند؟...یا مهاجرت کرده اند...

هر چند می دانی قفسی اند و هرگز هیچ کجا نمی روند... ولی انگاری باز نگرانی...

مثل من که اغلب نگرانمی... و می دانی هیچوقت از برابر چشمهات هیچ کجا نخواهم رفت...

مگر شبِ تاریک و سحرآمیز دیگری هم هست جز چشمهای خودت...که اینقدر ستاره ببارد؟...

وقتی سرِ سیاهِ زمستان، دل نکبتی آدم طوری گرفته باشد... که هیچ مرگی درمانش نکند...

۴
۱
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید