من باز هم قصه های قدیم مان را که پس فرستادی اینجا می نویسم... شاید تو باز بیایی و کافه را به هم بریزی... هر طور اراده کنی... نمی خواهی دوستت بدارم...نمی خواهی دوستم بداری...نمی خواهی ببینی که رنج نمی کشم...و نمی خواهی رنجم را ببینی...نمی دانم از جانم چه می خواهی...نه من دیگر دوستت ندارم...ولی خاطرات زیبایمان را بگذار بماند...تنها غنیمت من از آخرین عشق... که در اوج خواهش به تلخی شرنگ هجران بود...خیلی آزارم کردی امشب... اینهمه خنجر که یکی یکی بجا و به موقع در زخم های کهنه فرو بردی...به مهارت یک جراح...لابد خدا باز تو را می بخشد و مرا مجازات می کند...من به اینگونه تبعیض ها در برابر دخترها عادت دارم...همیشه شیشه ای که دختر عمه ای می شکست من متهم بودم ...لابد خدا هم زنها را بیشتر دوست دارد...که گریه می کنند و سیلی می زنند... من کی گفتم مرا بت کن و بعد بشکن...من که مدام اعتراف داشتم به ناچیزی...چرا من باید سرزنش شوم اینقدر که انچه در خیال تو است نیستم...نه نیستم بخدا...نیستم...خدا نکند که من به عشق تو نیازمند شوم...خدا نکند هیچکس به عشق تو نیازمند باشد...
کاش اینبار برای همیشه بروی...همیشه...
