ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

طلبکار ما! قرضهامان را ببخش چنان که ما قرضدارانمان را می بخشیم...

کسی اینجا هست که گاهی گریه داشته باشد؟...

من اخیراً وقتی خیلی احساس حقارت و خستگی و تنهایی کنم، اینطوری ها هم می شوم... که یعنی هوای گریه دارم...

حتی فکر می کنم انگاری نسل ما _کلّا به وجهی_ متروک و اسقاطی شده باشد...

پریروز یکی از هم ریش های دانشگاهی ما _که شنیده ام مهندس خیلی موفق و پولداری هم از کار درآمده_ نوشته بود:

موضوع انشاء: شب تولّد خود را چگونه گذراندید؟... و خودش پاسخ گفته بود تقریباً در حالتی شبیه به تنهاییِ شب اوّلِ قبر...

مطمئنِ مطمئن که نیستم ...ولی به نظرم پاسخش یک چنین جمله ای بود...

خیلی دلم گرفت برایش...

یادم آمد در دورۀ دانشگاه، یک چهره و هیئت منحصر به فردِ خاصی هم داشت...با آن کلاه های بِرِه سرخرنگ پشمی و شلوارهای سیاهی که می پوشید...با آن مو و ریش خرمایی مجعد...یک اطوارِ قرون وسطایی بی نظیری داشت... شبیه شخصیت های فرعی که در پس زمینۀ آثار ون آیک و برادران لمبورگ مثلاً دیده می شوند...

می دانستم مرا نمی شناسد... ولی همینطوری زیر نوشته اش نوشتم... جناب بهروزخان عزیز!...

یاد دانشکده هنرهای زیبا بخیر...

انگار بعد هم مطابق عادت دعایش کرده بودم...

بله!... منِ بی کتابِ کج رفتار هم...که مرام و مقام و مذهب ام همین دعا کردن است...

اصلاً وظیفه ام دعا گفتن است و بس...

طبیعتاً به نوشته ام پاسخی نداد... _گفتم که مرا یادش نیست_...

من آن موقعها _مثل همین ایّام که افتد و دانی_ همیشه یک گوشه ای برای خودم می پلکیدم...همینطوری کمرنگ...

البته دخترها به من نیز می گفتند که قیافه ام رنسانسی است...مثل پرتره های کار رافائلو شاید...

حاصل آن که امروزمان چونان هر روزمان، به کار همین پرونده های بی پایان دانشگاهی گذشت...

در دانشگاه از خانم روانجو پرسیدم اگر امسال هم امتیاز مقاله هام کفایت نمی کند بیهوده زحمتتان ندهم و خودم را بیشتر به مصیبت نیندازم...

گفت نه دکتر!...کار خوبی می کنی... به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل...

معمولا شعرهای عارفانه را در معانیِ اداری خیلی هم خوب از آب در می آورد... یکطوری که پشت ماسک عطسه ام می گیرد...

بعد اما گفت همین که کار را زخمی می کنید خوبست... مدیران می فهمند اقلا پیگیر هستید...

فعلاً که احوالات خودمان چنین است که یکی آمده زخمی مان کرده و رفته تا برگردد... و یادش رفته کارمان را تمام کند... و به طریقۀ دیگر بسمل شدگان هی پروبالی می زنیم و فرو می افتیم...

مرغک نیم بسملی که گاه جیک جیکی می کند در فضای حقیقت و مجاز...

و همکلاسی های قدیم هم جوابش را نمی دهند...

معمولاً خیلی خسته که باشم و لگدخورده... گریه ام هم می گیرد...اشک اما نمی ریزم البته...چشمهام حساس شده و زود به سوزش می افتد...

در بند آن نباش که نشنید یا شنید...


۷
۴
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید