یک،
سیلی بزن و بگو...
که دوستم داری...
و هرگز نمیگذارم بدانی ...
درد داشتنت تا کجاست ...
وقتی که لبهام به دستهات نمی رسد...
■ □□□
دو،
انگار مست نیستم...
و چشمهای بی خوابم رویای تو را می بیند...
که چون چکاوکی در سایه سار بیدهای مجنون ... پر گشوده ای...
کنار این جاده ی روشنی که به جایی نمی رسد...
تو صدای من باش غزل!...
تو نشانه ی من باش غزال!...
در دشتستانی که مرا گم می کند ...
و خیمه گاه آشنایی ات...
آخرین مرحله ی تنزیل عاشقانه ای.. ..
که کم می آورد...