فکر کنم دیگر ننویسم...
نوشتنی که حالت را خوب نکند به مصرف قرص تاریخ گذشته می ماند...
فقط ثقل سرد می آورد...
آن سوی دروازه های رفتن خوشبختی گم شده...
اینکه بدانم دیگر پرنده ای پشت دیوار های این قلعه مفلوک آواز نمی خواند...
شادم نمی کند...
باید بخوابم... تا اطلاع ثانوی...
تو برو دوست من...
من می مانم...