می دانی که آخرش دلم تاب نیاورد صبر کنم تا '' زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم''،...''هم از راه به میخانه روم''...
''چنان که افتد و دانی''... عهد شکستم... که ''عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدای...ما همه بنده و این قوم خداوندانند''...
خلاصه چند کتاب از این نویسندۀ تازه یافته خریدم از کتابفروشی مجازی و حالا منتظر تا ایشان ''به عهد امانت وفا کنند...''...
...
و اما بعد...
یکی از آن منشی های جوان و خوش سروصدا از انجمن قلم زنگ زد تا بگوید که مجموعه شعرم- فکر کن مجموعه شعری که همان هجده بیست سال پیش منتشر کرده بودم!-...پنجاه نسخه اش در انبارِ برگشت خورده ها آمادۀ خمیر شدن است و اینک انجمن حاضر تا کل نسخ را به قیمت پشت جلد به خودم بفروشد...
گفتم این که عالی است!...
بعد اما فکر کردم این ماه کارتِ بانکی ام از همین نصفه نیمه هایش، کمابیش تهی است... و با تردید پرسیدم... حالا قیمت روی جلدش چقدر است؟...و پاسخ شنیدم پانزده هزارتومان...فکر کردم البته این نرخ برای هجده بیست سال قبل مبلغ معتنابهی هم بوده است!...
ساعت دو و نیم بعد از ظهر بود و مغزم درست و درمان کار نمی کرد...پس گفتم...عذرخواهی می کنم در حال حاضر خیلی گیج هستم ...می شود بفرمایید مجموع مبلغ چقدر می شود...
ناباورانه گفت هفتاد و پنج هزار تومان...
بنظرم مسئله آن بود که خانم منشی بچه ی زمان ریال نبود و بهای ریالی کتاب کهنه ی واخورده ی آماده خمیر شدنِ من به اشتباهش انداخته بود...
در هر حال قرار شد یکبار دیگر زنگ بزند و قرار بگذاریم و برایم بفرستند...
بنظرم فقط برای این قبولشان کردم دوباره به فرزندی... که دیدم این یتیم شده ها پسِ این همه سال، باز سرِ راه مانده اند...
در واقع ته انبار...
و در فصل خطرناک انبارگردانی...در معرض تلف شدن اند...
در هر حال این پاره پوشهای ضعیف احوال حقی به گردن من دارند...
یادگار بخشی از عمر اند...
یعنی درست همان موقع ها که پس آن توفان "خشم سرخگون" و نابودی قطعی ام، همینطوری مثل مومیایی توی فیلم ها بی هدف مسافت بین جلسات شعر و ادب را می پیمودم... یعنی همان گام زدن های مرد مُرده...
در یکی از آن انجمن های اهل ادب، استاد پیر مهربانی بود که شعرهای ما جوان های متوسط الاحوال را هم دوست داشت...و عضو ثابت هیئت تحریریه انجمن قلم هم بود...
صفحه ادبی یک روزنامه دولتی را هم اداره می کرد...
هر جلسه شعرهای ما را می گرفت و توی ستونهای آن صفحات کاهی و چرکتاب ...با اصلاحات ممیزی و غلط های املایی فاحش و حروفچینی زشت و ناهموار، چاپ می کرد...
نابغه ترهامان البته بی نیاز از لطف استاد، خودشان بالاستقلال، کتابشان را چاپ می کردند و تازه آن نسخه های مخصوص موءلف را هم - که در آن ایام رسم بود به رایگان تحویل شاعر می شد_ می آوردند و توی حیاط پشتی آن ساختمان قجری کتابخانه که پاتق مان بود، ضمن بحث های شاعرانه و دیگر بازی های جوانانه، به رفقا می فروختند...
مثلاً خیلی افتخار داشت آن موقع که بایستی بین دخترهای جلسه... چای و شیرینی مجانی جلسه را بخوری و از توی خودِ کتابِ تازه از دست انتشارات در آمده ات شعری بخوانی...داغ داغ...
من البته اگر آن استاد مهربان و انجمن قلم نبود...بعید بود هرگز به خاطرِ بیمارم حتی خطور کند که آن اشعار مزخرف و ضعیف را کتاب کنم اصلا...
آنقدر هر جلسه ...اول ها به نرمی و آرامش... بعدتر با بیانی سرزنش آلوده تر- البته هرگز نه با عتاب و خطاب.. که مرام او به کلّی غیر این بود- گفت و گفت... تا آخر بر کسالت و افسردگی مزمن و بی پایانی که مرا کشته بود، غلبه کردم و یک بند کاغذِ به رسم و راه خریدم و با خط خوش همۀ شعر های بی سرو ته را روی یک طرف اوراق نوشتم و دادم به دستش...
ولی حتی خودم نیز خوب می دانستم کارهای سست و بیهوده ای بیش نیست...
یعنی یادم هست حتی ناراحت هم نشدم و به نظرم تشکر هم کردم وقتی...یک روز خانم نویسندۀ دبیر تحریریه با من تماس گرفت و گفت کار شما رد شده چون اشعار خیلی ضعیف است و زیاد نیاز به اصلاح دارد ...
ولی آن استادِ پیر بس که مهربان بود... و "هر چه می کردیم به چشم کرمش زیبا بود"...عاقبت همان کارهای دست و پاشکسته و ابتر و معلول را به همان صورتِ زشت و سرشار از غلط منتشر کرد...
ده نسخه ای را هم به خودم دادند... یادم هست حتی حق التألیف مختصری هم پرداختند...
بیست و پنج ساله بودم و دانشجوی سال اوّلیِ دکترا و خیلی از من گذشته بود که ذوق کنم از این اتفاقات فرخنده...
خلاصه همه اش حاصل مرحمت های استاد کریم و رحیم ما بود که خدا عمرش را درازتر کناد...
نمی دانم چرا فکر می کنم حتی برای دلخوشی ما جوانان کم استعداد هم بود که توی شناسنامه کتاب می داد می نوشتند تیراژ هزار و پانصد نسخه...
غلط نکنم در واقع باقیِ کل نسخه ها همین پنجاه نسخۀ برگشت خورده بوده که الان از سر احساسات نوستالژیک... تصمیم به نجاتشان گرفته ام... بعید است کسی هجده سال قبل برای این فضاحت منثور، هزار و پانصد تومان پول داده باشد...
بعد از آن هم دیگر مرتکب نوشتن نشدم ...
تا ...
همین دو سال و نیم قبل....
که او را تصادفاً باز یافتم و نوزایی شدم و.... قطعاً نه ققنوس وار...
که متاسفانه انگار با همان احوالات یک مومیایی مبهوت... خلاصه از گور دخمه ی خویش برخاستم ... و دو سه سالی هست که همچنان دارم هی می چرخم توی کوچه های شهر و بی هوا مردم بینوا و از همه جا بی خبر را می ترسانم...