بار هستی!...

بچه های کلاس مجازی می گویند صدات خسته است... کسالتی داری؟... بهتر است استراحت کنی...

مهربانی می کنند...

عزیز نامهربانم می گوید بنویس باز هم... تا حالت خوش شود... آخرین خواهش اش همین است...

که بنویسم و دلخوش باشم...

همسایه قالی کاشانش را آورده روی پشت بام می شوید...

زنش با چادر گلدار ساکت نشسته روی تخت چوبی نعناع آش افطار را پاک می کند...

چقدر دلم خالی است...

سبک... به وزن پر...

مثل قلب فراعنه ی رستگار در دیوارنگاره های اهرام ثلاثه...

بقول میلان کوندرا... سبکی غیرقابل تحمل هستی...

برای من این بی وزنی ولی قابل تحمل است...

و زیستن در خلاء... در بی وزنی مطلق...

بی خیال لابلای چاله های بلعنده ی کهکشانی...

گفته بودم که آدم فضایی ام...

الان هم جزوه های تاریخ هنرم را درباره ی هنر ایران پیشاتاریخی تا ماد آماده کرده ام...

آن همه عکس عجیب و رنگ به رنگ و خیال انگیز و ترسناک هم از زندگی اندوهبار و عبرت انگیز و نامراد مردم باستان چسبانده ام در صفحه ی مجازی کلاس برای بچه ها...

و خودم را هم مشغول کرده ام به قرون میانه و کشمکش های روم شرقی و غربی آنطور که اومبرتو اکو نوشته...که خیلی ابسورد و بامزه هر جبهه دیگری را بربر به شمار می آوردند ...

کلا خیلی بامزه می نویسد این استاد بزرگ... نه مثل من که از فضا آمده ام و طعم و رنگ های زمینی مزاجم را زود به هم می ریزد...

بنظرم او برخلاف من راههای زندگی را خیلی خوب می شناسد...

دلم می خواست به زیرکی اکو باشم و قلمی به قدرت جناب دولت آبادی داشته باشم و حوصله ای در حد پروست... آن وقت فقط دانشی نیاز دارم در حد...در حد...راستی در حد کی؟...برای نوشتن یک قصه خوب زمینی در چه حد دانش لازم است؟...

...

اصلا فراموشش کنیم...

فکر نکنم من جز عوالم خیالات و تجربیات حسی محدودم هرگز بشود چیزی بنویسم... آخر همین ها هم کلی برای خودم تازگی دارد... آدم فضایی ای که منم!...