
ستاره وار... اشک های تو را...
تک تک به ریسمانِ شعر می کشم...
غزلواره سپیدی که پایان ندارد...
آنک!...
کهکشانِ عاشقانه های با تو بودن...
با تو غنودن...
و این آخرین دفترِ خاطرات خیس خورده...
داوودیِ باران زده ی بهارِ از تو سرودن هاست...
خنده ات بارشِ اقاقی و ارغوان...
گریه ات شهاب بارانِ عشق...
ماه پیشانی!...
و دلم گداخته تنوری که پنهانت کند...
زینسان که سنگِ مرمرزادِ دخمگانِ اساطیر را به سینه می زنم...
آوَخ...!...
دلتنگ... جایی....غاری خموش...
خالی تر از کنامِ هزاران فرعون گمشده...
گوری جادوشده... قرن آلوده ام...
مرا بیاب... بشکاف...
خرابم کن...
ماه پیشانی!...