دیگر نمی خواهد حتی نوشته های مرا بخواند... خیلی غصه دار بود و مصمم... دلش هم نازک و بلورین است... هم کوچک و پرتپش... باور نمیکنم بازی ام داده باشد با مدّعای عشق... حتما خیال خودش همین بوده... نمی دانم... افسرده حالم و به رویش لبخند می زنم... قناری دلتنگم باید پربگشاید و برود...قفسی نیست...تاب سرمای صداقت و گرمای عاشقی را ندارد...چه رسد به آنکه به سنگ گلایه و حسد زخمی اش کنم...هیچ شکایتی ندارم... باید خیال کند خوشبختم...هستم... باید برود سر به بالین عشقی گذارد که ازو هستی زاید...نه مرگ و ظلمت ازینسان که منم... بی قرار رفتن است...
دل من دل من... مشت فشرده سنگین ات را بگشا...بگذار برود...