
گفتی می خواستی بنای پایداری از عاشقی هایمان بسازی و نشد...
راست هم می گفتی...
انگاری عاشقی مثل یک ساختمان نیست...
قله دارد... ولی کوه هم نیست...
موج است...
به قولِ خودت، عشق باشکوه است اما مثلِ کوهساران، نجیب نیست...
عالی هم گفتی!...
عشق اصلاً تر دامن است!...
این طور نیست که مثلاً از کوهپایه صعود کنی تا دامنه و مسقط الراءس و بگویی فاتح شدم...
اوج هم که بگیری... تازه موج سواری!...به اختیارِ خودت نیستی...
بلندَت می کند و می کوبدَت جایی که در برابرِ آن اوج، قعرِ حضیض است...
پَستَت می کند...
مثلِ خیلی رسم و راه های دیگرِ زندگی البته...
اصلاً خاصیتِ نقطه ی اوج همین است... که انگاری یک لحظه بیشتر نمی شود روی آن ایستاد...
پسِ آن هم، دیگر هر جا بایستی... اوج نیست دیگر... بلندی نیست...
پستی است...
در کتاب ''سکه سازان'' آندره ژید، یکی از شخصیت ها در صبحِ وصال، دست به خودکشی می زند و می گوید علّتش آن بوده است که می داند نه ماندن در این اوجِ خوشبختی دیگر مقدور است... و نه تحمّل فرود آمدن از این نقطه...
اصلاً در عالمِ طبع هم همین است... دیشب ماه در اوج کمال بود و نور...
فردا نخواهد بود...
اصلاً نقطه ی حداکثری عمر کجاست؟...
کجاست که آدم از همیشه جوانتر، محبوب تر، عاشق تر، خوشبخت تر است... در حالی که برای هر کدام از این مسیرها نقطه ی اوجی هست...
مثلاً در کار دانشگاهی ام سه یا چهار سال پیش... من احساس می کردم رسیده ام به حالتی شبیهِ نقطه ی تعادل... نقطه ثبات... و چقدر اشتباه می کردم...
من رسیده بودم به حداکثرِ آنجایی که در کارم می توانستم رسید... و بعد بیماری آمد و خستگی و اندوه... و شکست های ریز ریز... خرده خرده...خزنده...
و آهسته عبور کردم از آن نقطه ی اوج...
حتی در جسم و جانت و در شخصی ترین لحظاتت هم می توانی اندوه پس از اوج را تجربه کنی...
یعنی در نهایتِ یکی شدن های دو تنِ عاشق...
افسردگی پس از اوج می آید...
نمی شود زمانِ زیادی بر قلل خیزابها ماند... حتی اگر موج سواری هم بدانی...
ولی گاهی البته هم اوجیِ آدم ها با هم کمابیش احساسی رضایت بخش است...
به شرطِ آن که بنا بر بخت و اقبال، مسیرِ صعودِ دو روحِ عاشق به هم افتد...
من خیلی سال های پیش مثل خودت پرواز کرده بودم یکبار یا بیشتر به اوج های عاشقیِ روح... و حتی جسم...
و تو خیلی دیر به من رسیده بودی عزیز دلم...
وقتی در پایین ترین نقطه ی هبوطم...
از آن بهشتهای ازلی، جز خاکسترِ داغی از زبانِ فرشتگان، هیچ نشانیم باقی نبود...
نه پر و بالی... نه معصومیتی... و نه کورسوی امید بازگشتی....
ما هم اوج و هم زانو نبودیم عزیز دلم...
گفتم که از دو کهکشان بودیم...
در دو عالم که موازی وار هرگز به هم نمی رسند...
و تو وقتی تازه داشتی پریدن را می آزمودی...
که من در قعرِ اسفل السافلینِ خویش سقوط کرده بودم...
تو ای آخرین فرشته زنی که زبانِ بابلی شعرهایم را باور داشت...