
احساس کسالت می کنم بخصوص اینکه خیال می کنم آدم بدی هستم.
همیشه ایام امتحانات
که می رسد این سندرمِ مزمنِ خودمجرم بینی، آزارم می دهد...
این که باید به حاصلِ کوشش دانشجوها امتیازاتی بدهم که بعضی بیشتر از بعضی است...
فکر می کنم حتی قیافه ام شبیه خانم شایق پور معلم کلاس دوم 'ب' مدرسه ی 'رسول صادقی' شده که زیر نقاشی خوشگل گنجشکی که با مدادرنگی های تازه و تراش خورده ام کشیده بودم درشت و زشت نوشت چهارده تمام و بعد خیلی ظریف امضایش کرد...
بعدها که در جوانی پیشه ام نقاشی شده بود خوب فهمیده بودم که نمره دادن آثار هنری کار عبثی است...
وقتی خواندن همین کتابهای دم دستیِ تاریخ هنر، خوب نشانم داده بود که اصولاً هر سبکِ هنری جدید حاصلِ کارهای مردودیِ هنرمندانی است که خوب نمی توانستند از سبک های هنریِ موجود تقلید کنند...
حالا من یک نمره ای به این بچه ها می دهم که یعنی بیست...یعنی چهارده...
یعنی سواد کنونی من همینقدر از هنر تو می فهمد...
تازه دیدی چه عذابی می کشد آدم حتی از یک نمره نوزده و نیم؟...
هی به خودش می گوید آخ...آن نیم نمره!...
چی شد آن نیم نمره؟
چه خبطی کرده بودم که این زخم را به من زد استاد؟...
بعد من دارم هی عذابشان می دهم با بالا پایین کردن این امتیازهای تیغ دار!...
کلاً به نظرم آدم باید سادیسم داشته باشد که خوشش بیاید از نمره دادن!...
من که هر سوزنی پشتِ دست این بچه ها می زنم انگار ده تا جوال دوز فرو می رود توی وجدان شرحه شرحه از فراق خودم!
خلاصه از احوالاتم جویا شده باشی خیلی برزخی ام امروز...
از آن اوضاع آشفته بازاری دارم که فقط با پختن یک خوراک خوشمزه بسامان می شود...
که البته من بلد نیستم...
حتی حوصله ام نمی آید دو خط شعر عاشقانه بنویسم...
اگر همین چند صفحه از کتاب "اعترافات یک رمان نویس جوان" را هم نخوانده بودم و از هوش سرشار و طنّازِ این نشانه شناس دانشمند محظوظ نشده بودم که عمر امروزم فی الجمله بر فنا رفته بود...
اما قصه ی این نویسنده ی پُست مدرن آلمانی یا نمی دانم اتریشی را در سوگ مادرش هیچ دوست نداشتم...
و الان هم هیچ قوای احتجاجیه ام کار نمی کند که پاسخی به چون و چراها بدهم...
همینطور که خودم را امروز دوست ندارم...
احوالاتم شبیه وقتی است که سه سالم بود و با سر و موی ژولیده و لباس خانه ی گل آلود وسط باغچه گشاد گشاد راه می رفتم و خیال می کردم گنده لاتی شده ام برای خودم و با یک ترکه آلبالوی تر و تازه مورچه های سواری بی نوا را تا لانه هاشان دنبال می کردم...
همان وقت ها که بعد ساعتی البته مادرم صدام می زد و سرو رویم را می شست و خندان و سرزنش کنان می گفت که امیدوار است این بهرام خوبه همیشه بماند و بهرام بده برود...
کاش واقعا این بده برود...
کاش فقط مثل وقتهایی باشم که جوانم... که امیدوارم... که عاشقم...
کتابی تازه می خوانم و با قصه ی جدیدم توی کوچه های اردیبهشت پشت کلیسایی که دیوارهای سرخ آجری دارد زیر سایه ی ابرهای کومولوس پی تو می گردم...