هی می نویسم و خط می زنم... می نویسم و خط می زنم...
که مثلاً کلاس ها تمام شده کم و بیش...
که فصل امتحانات و تحویل کارهاست...
که بچه ها اغلب خسته از آموزش مجازی اند و مشتاق آمدن به تهران و خوابگاه و کلاً دانشگاه...
بعد فکر می کنم خوب حالا اینها را که بنویسم جز آنکه یک نگرانی خزنده ی موذی می دود توی اعصاب خودم چه فایده ای دارد...
من این رابطه های راه دور را بیشتر دوست دارم از کلاسهای واقعی البته...
به طبیعت منزوی و ترس آلود من نزدیک تر است...
تازه آن مسیر دور... دور از امنیت خاطر خانه... خستگی ها و مخاطرات سفر هر روزه...
نه... راستی این یک سال و نیم برای من از طرفی فرصت خوبی بود برای ترمیم زخم های عمیق خستگی...
هر چند سختی ها و رنج ها هم کم نبودند ... اخبار هولناک ...کسالت های گاه و بیگاه... دردهای نامنظم و نامنتظر...ناامیدی و یاس فراتر از حد انتظار...نگرانی های پایان ناپذیر جانی و مالی...
الان هم که راستی نمی شنوم بوی خیر ازین اوضاع...
بنظرم فقط می خواهند عجولانه کلاسها را بازکنند... بخشنامه ای و زوری...
من که مقالاتم این مدت یکی بعد دیگری رد شده و ان شاءالله امسال رکود علمی هم شامل احوالاتم می شود... و سرنوشتم شاید به سلامتی و شادی، ختم به خیر شود...
هر چند در این مدت چشمهام هم ضعیفتر شده و مهره های کمرم بدجور آسیب دیده...و هر دو جبران ناپذیر...
کاش حداقل حق جانبازی برایمان در نظر می گرفتند و یک حقوق مادام العمر...
تازه مگر این عمر قرار است چقدر باشد...دو سال...ده سال....
چه فایده از عمری که زندگی نکنی آنطور که دلت می خواسته...
عمر برده وار... تداوم بردگی...
خودم را سالهاست که به ثمن بخس...به بهای همان لقمه بخور و نمیر واگذار کرده ام...ششدانگ...
قبلا خیال می کردم خودم را کرایه داده ام مثلا و هر وقت اراده کنم پس اش می گیرم...
ولی الان...
پس چهارده سال در دانشگاه درس خواندن و ده سال درس دادن...
می بینم این پوست خرس که خیال کرده بودم یک مویش غنیمتی است برای مابقی عمر... زنده رهام نخواهد کرد...''که بازم بینی... بیداری شبهای درازم بینی''...