میگویی ''هیچوقت یکذره هم آنطور که باید به من توجه نکرده ای''...
می گویی ''عاشقی های روز اولت هم از بس کمرنگ شده از خاطرم رفته''...
می گویی ''حتی دلخور هم نیستم دیگر از تو...که هیچ حسی در من نگذاشته ای...همه ی امید و عشق و ایمانم را نابود کرده ای..''.
می گویی ''پیرم کرده ای''...
بعد چین می اندازی وسط پیشانی روشن جوانت ...
و دو هزار تا چیز دردناک دیگر هم بر زبان میاوری که اگر نه مثل خنجر ...لااقل شبیه ده دوازده تا سوزن دراز بیرحم فرو برود توی قلب آدم...
می نشینم روبرویت کنار قاب آینه...و فکر میکنم کاش یک لحظه چشمت بیفتد به تصویر اخمالوی خودت و خنده ات بگیرد...یا اقلا کاش یک نظر نگاه کنی به من که در عین بیچارگی هام دلم می خواهد صاف چشم بدوزم توی چشمهای سیاهت و تو بگویی باز...
''اینطوری مثل گلِ 'مرا فراموش نکن' معصومانه نگاهم نکن...دیگر گولت را نمی خورم ...چطور می توانی اینقدر بی خیال باشی وقتی من اینقدر ناراحتم....''
ولی تو فقط خیره مانده ای به دستمال چهارخانه ی توی دستت که دو دقیقه پیش تاشده و تمیز از جیبم در آوردم و تعارفت کردم و الان لای انگشتان نازک خوشگلت چروکیده و پیچیده شده و عنقریب است که تکه تکه اش کنی...
میگویم..''.آه...پس اینطور.''..
و بعد می بینم اشکهات هم طوری مرواریدوار از نوک مژه هات آویخته که خیال میکنم راستی می شود به رشته ای آویختشان...
اولین قطره ولی خیلی عجیب می افتد روی میزتحریر من و ناپدید می شود...بعد دومی...
همینطور مرواریدها را به هدر می دهی و دستمال مرا لای انگشتهات می پیچی و با آهنگی که یکی یکی تارهای دلم را زخمه می زند شکایت می کنی از من...
لابد خیال هم می کنی آسان است برایم اینکه روز در میان بنشینم مقابل تصویر سوگمایش بی انتهایی که این مثلا عشق بی ادعای بی نظیر بی خاصیت خودم آفریده است...
بی پرده می دانم نهایت آرزوهات را... علیرغم غرور نازک دخترانه ای که مثل حجابی مابین مان نگاه میداری ...
می دانم الان باید همان بشوم برایت که خط به خط خوانده ای...
در قصه هایی که جز خودت قهرمانی ندارد...
قصه دخترشاه پریانی که تنوره ی آهش دیو را به شهزاده بدل خواهد کرد...
می دانم عزیز دلم که تو گوهر شب چراغ من...هزار هزار سوزن را به صبوری از جان فرسوده ی افسونزده ام بیرون کشیده ای و درین هزار و یکمین شب منتظری از جلد هیولایی ام بیرون شوم و ملک محمد قلعه ی خیال تو باشم...
افسوس سبزپری...
من بیرون از این غلاف قورباغه ای ام... نه شاهزاده ی کشوری دور که فقط یک قورباغه ی پوست کنده و بی جلدم... یک دوزیست برهنه و بی شرم...
من تنوره ی دیو ام...از چراغ جادو که بیرون آیم...
و شاید فقط همان آهی که بخار کند روی آینه...
ها اگر کنی...
ها...ها....ااااه....