غم و غصه های مرا... قصه های تو را می خوانند...
به ترانه ای محزون ...
رقص کنان، بوسه زنان...
روی فرش هایی سرخ تر از خونِ برادرانم...
هورااااا...
بکِشید... یارِ ما را...
بکُشید... ما را...
بشکنید سر زلف هاتان را ...
لای تورهای سیاه ...
گوش مرواریدهای قصه گو!... شهرزادهای شهرهای هرزه!...
فرمانروایانِ اسبهای شاخدار...
و گاوهای بالدار...
و گاوهای گاودار...
ولی قسم به سنگهای سرشکن...
و شلیک های کورِ صف شکن...
که نرخِ ما را نشکنید...
گران بفروشید قلب هامان را
که بهتر از اصلیم...
که به صدهزار اصله نهالِ سروِ سرنگون آویخته می مانیم...
می سراییدمان...
می رقصیدمان...
می بوسیدمان...
می فروشیدمان...
می دوشیدمان...
ولی انصاف را..
از ما نیستید... نیستید...
از ما بهترانید...
شهریاران شهرهای روشنِ دور!...
و عاشقانه های باطلِ منفور...
بر لبهای شما و بر لبِ خونریز همه زخم های ناسور...
هوراااا
هوراااا
هوراااا