چرا یکی از قصه هایم با یکی بود یکی نبود شروع نمی شود؟... شاید این طوری سرِ آخر هم بشود از همان ها که به قول فرنگی ها happily ever after تمام شود؟...
اصلاً کی دست از این هپلی بودن بر می دارم- به قول یک خواننده ی عزیزی... یک روزی...که چه مبارک سحری هم بود و چه فرخنده شبی!- و یک سلمانیِ درست و حسابی می روم و دست برمی دارم از این مجمل نوشتن ها و سرسری تراشیدن ژولیدگی های سرِ بی سامانم...
یعنی مَخلَص کلام آن که سرو وضعم کی سروسامان می گیرد؟...
ترم آینده اردیبهشت ماه_ اگر زنده باشم_ به بی خیالی باز از آن کوچه ی اقاقیای دوردست، گذر خواهم کرد ... خیالِ تو اگر بگذارد... خیالِ عهد صباوت، که همانقدر سرگردانِ یافتن ها بودم که اینک، سرگرانِ باختن هام...
دیروز که مطالبِ یار ِشفیقی را همین حوالی می خواندم که نشان مان می داد فاشیسم چگونه می زاید از دلِ روابط اجتماعی و فرهنگی و خود و دیگری کردن و تصاویر رسانه ای و بمباران های اطلاعاتی و اینها...طوری که جمعی را، مثالِ اهالی بابِلِ باستان، پراکنده و زبانِ همدیگر نفهم، می گرداند و علیه یکدیگر با قتّال ترین سلاح های عقیدتی تجهیز می سازد و به جان هم می اندازد... به خودم گفتم کاش این حرف های منوّرالفکرانه...نقل همه ی مجالس بود...
اصلاً کاش همه ی آدم ها روشنفکر بشوند... آن وقت شاید من هم آدم بشوم...
به قول آن شخصیت عروسکی عهد کودکی ام...
ولی حقیقت آن است که هر قدر هم پدرم گوشم را کشید آدم نشدم...
آخر من یک دایناسور سبز خال خالی ام...