کاش کمی بیش نا مهربان باشی...
امشب که طلسم تب بر بازو بسته ام...
و تو نیستی که سوزنی در قلب یخ زده ام
که در زلزله ای سخت می شکفد...
فروتر بری...
با دستهای گرمِ عاشقی های غنیمتوارِ این قرن های تا بی نهایت طاعون زده...
... آشنای دور...
حتما خیال کرده ای مهتاب...
در این شبهای بی یادِ تو مرگ آمیز... درد می زاید؟...
یعنی خوب نیست هنوز بدارمت؟...
عاشقانه
خائنانه...
و تو پابستِ عهدی ابدی...
یعنی دل آینه وارِ، به مَثَل، پاک آیین ات...
برمی تابد هنوز...
که عاشقانه بگویم؟...
موذیانه...
خدنگ پیل افکن بیندازم...؟
برای شاپرکی که تویی ...
... پربهانه و جادو...
در دامِ دیگری...؟