رشد اقتصادی و توسعه
مدتها است که ملتها رشد اقتصادی را به عنوان یک موضوع اصلی سیاسی و اقتصادی مد نظر دارند. به صورت دقیق رشد اقتصادی چیست؟ رشد اقتصادی توسعه قابلیت رشد ناخالص ملی کشور را نشان میدهد. ما میتوانیم رشد اقتصادی را به عنوان تغییر بیرونی مرز امکانات تولید تصور کنیم. به منظور اینکه درک شود که چه چیزی در آمریکا رشد اقتصادی آورده است، اجازه بدهید به سال 1888 در آمریکا برویم و وضعیت خانوادهها را در فعالیت روزانه مشاهده کنیم. اکثر مردم روزانه بین 10 تا 12 ساعت، شش یا هفت روز هفته در مزارع کار میکردند و متوسط درآمد آنها بر طبق قیمتهای امروز یک دلار در ساعت بود. خانهها فاقد امکانات و در محیط بیرونی زیرساختی نداشتند و سلامت عمومی ابتدایی بود.
وجود تفاوت عمده در استانداردهای مصرف شخصی و خدمات عمومی بر اثر رشد اقتصادی در زندگی روزانه مردم آمریکا تصویری از این مفهوم است. ما الگوی رشد اقتصاد در کشورهای صنعتی را میتوانیم تشخیص دهیم؟ منابع رشد اقتصادی چه چیزی است؟ چه کاری یک ملت برای بهبود اقتصاد خود میتواند انجام دهد؟ چنین سوالاتی، موضوعات اصلی مطرح شده توسط نظریه رشد است.
مرور تاریخی
نویسندگان مختلفی، تاریخ اقتصاد را بررسی نمودند که شامل ترکیبی از مراحل هستند. در ابتدا، فرهنگ ابتدایی با شکارچیان غارتگر و خودکفایی قبایل و خانوادهها محصولات کشاورزی را کشت میکردند. به تدریج اقتصاد اولیه به زمینداری تکامل یافت. در قرون وسطی زنجیرهای از دستوردهی و بهرهکشی بر همه اقتصاد و زندگی اجتماعی حکمفرما شد. با بروز رنسانس و اصلاحات که منجر به انقلاب صنعتی شد، طبقه متوسط بوجود آمد. اختراع ماشین بخار، انرژی حاصل از چوب و زغال سنگ جایگزین نیروی کار انسان و چارپایان شد. برخی از تاریخنگاران باور داشتند که عدم مداخله اقتصادی دولت تقریباً اقتصاد کامل است. آنها این روند را به سوی کمال گرایی در پی بی اثر کردن تعرفهها و کاهش دیگر مداخلات دولتی در بازار دنبال میکردند.

دیگران به ویژه نویسندگان جامعه گرا، مانند مارکس، باور دیگری داشتند که یک یا چند فعالیت دیگر باید در توسعه اقتصادی دنبال شود. سرمایهداری اما در مرحله گذار و فقط برای از بین بردن تفکر زمینداری در نظر گرفته میشد و جهتگیری موفقیت آمیز در جامعه گرایی یا کمونیسم باشد. رکود بزرگ در دهه 30 میلادی یکی از بدترین رخدادهای سرمایهداری است که تا کنون رخ داده است. کینز با توسعه تئوریهای اقتصاد کلان به بازارهای اقتصادی امروز، این امکان را داد که با سیاستهای مالی و پولی، چرخه کسب و کار را متعادل نگهداشته و با کسادی شدید مبارزه نماید.
پیشبینی کنندگان اجتماعی، طی دهه 40 و 50 میلادی، شومپتر و توینبی، به اقتصاد ترکیب شده "سرمایهداری یک چادر اکسیژن هست" فکر میکردند.اما تجربه رشد در ربع سوم قرن بیستم مشخص کرد که اقتصاد بازار میتواند به صورت مطلوب در مقایسه با دوران گذشته سرمایهداریی یا توسعه فعلی، تحت کمونیسم اجرا شود.

سپس در دهه 70 میلادی"دوره رکودتورمی" با افزایش همزمان تورم و بیکاری روی داد، که باعث کاهش شدید رشد استانداردهای زندگی شد. پیچ و تاب و چرخشهای تاریخ اقتصاد، هشدار مناسبی است که حتی باهوشترین دانشمندان اجتماعی نمیتوانند پیامد پیچیده عوامل اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را در آینده را پیشبینی کنند.
نظریه اقتصادی کلاسیک
از روزهای اولیه اقتصاد سیاسی، اقتصاددانان ابزارهای خود را را برای کمک به بیان تکامل به صورت معمول، از مفاهیم بازده دستمزدها و فرایند بلند مدت رشد اقتصادی را مورد توجه قراردادهاند. آدام اسمیت در کتاب ثروت ملل در سال 1776 نظریه عصر طلایی را ارائه کرد. قیمتها و بازده در آنجا فقط به نیروی انسانی بستگی داشت. هر کالا در قیمت متناسب با میزان کاری که برای تولید نیاز داشت، دادو ستد میگردید. در اقتصاد که قیمتها بوسیله میزان نیروی کار تعیین و در آن اقتصاد، قیمتها بوسیله میزان نیروی انسانی که درگیر تولید کالا بودند، تعیین میشد. زندگی در عصر طلایی خوشایند هست. وقتی که همه زمینها از جمعیت متراکم شدند، دوره طلایی رو به پایان خواهد رسید. سپس در گام اول، مالکیت خصوصی زمینها پدیدار شد. حالا زمین کمیاب و اجاره به منظور سهمیهبندی دریافت میشد.

اقتصاددانان کلاسیک باور دارند که تعارض نرخ بهره بین طبقات افزایش مییابد. این تصویر مبهم باعث شد که توماس کارلیل اقتصاد را بهعنوان دانش غمانگیز توصیف کند. ریوارند مالتوس سر سخت فکر کرد که با فشارهای افزایش جمعیت، موتور تحرک اقتصاد در نقطهای بروز خواهد کرد که کارگران در کمترین سطح معیشت باشند. چیزی که مالتوس فراموش کرد یا حداقل دست کم گرفت، چشم پوشی از سهم نوآوری و فناوری در آینده بود. او در تشخیص اینکه چطور نوآوری فناورانه میتواند مداخله کند، دچار اشتباه شد.